Comments on Nada que dicir: Santiago traizoeira

quizais en min inflúa a lembranza... non sei, cert...

2005-07-07T00:13:00.000+02:00

quizais en min inflúa a lembranza... non sei, certa autenticidade, e vaite ver que é iso, que se perdeu, ou que perdín...

non cambio o vello 42 polo novo, xa non hai a arzuana, o beadense, o trabuco, e así, a verdade é que apenas quedan os lugares que os de santiago tiñamos como propios, un pouco como se vendesemos a alma, o vello alaura, o fuco, ata jorge do galo cambio aquelas mesas de antes tan cómodas...

agora ben, é verdade que poucas cidades son tan acolledoras, con tantos parques, tan fermosas

o que quizais quero dicir é que hoxe nótome como nun escenario, de neno coñecía a todos os méndigos, e era o seu amigo, estaba en casa en cada recuncho, a cidade era para nós, era nosa, non sei se hoxe me pertence, pareceme que a súa vida é moi irreal

cando vivía en Vigo ía ao castro moitas veces cando amencía, ver despertar a vigo é algo fantástico, os grandes barcos, o tren, centos de camións, actividade, traballo, que fai en vigo un turista?, mal ou ben, violenta e distorsionada, hai unha relación moi intensa entre o habitante e o espacio, é o seu espacio,

non sei se santiago o é

segundo o que busques, e como esteas de traballo e familia, a xentileza das rúas, as bóvedas de carballo da ferradura, está ben

está ben mentres ti o esteas, senón o seu sentido teatral, ese teatro do crepúsculo que é, pode moi ben acentuar a sensación de baleiro, máis diría eu que unha rúaestrada de arteixo que te atrapa na súa fealdade, na súa proximidade, na súa incomodidade, que te compromete máis, faite aterrar de súpeto, brutalmente e quizais iso non sexa peor que as horas do esquecimento, vougas, submarinas que provoca a veces compostela

un asteleiro de vigo, pode segundo se mire encerrar tanta beleza, como unha rúa de pedra, ou máis

o día que puxeron terrazas na quintana, foi para min un mal día, alí secaba e limpaba ao sol o meu bisavó o trigo e o centeo que traía para pagar os foros

a miña familia en tempos moi recuados arrincou as pedras que fixeron a cidade, a nosa aldea esta chea de canteiras e camiños, ducias e ducias de camiños paralelos polos que se transportaba a pedra, aínda hoxe eu o sei facer, unhas cuñas e unha marra e arrincovos un esteo de pedra como deus manda

meu pai cre que a pedra morre cando a arrincan

e que a chuvia fala

eu non sei

chocos para todos

Ser estudante xa implica moitas cousas. Cando cheg...

2005-07-06T22:54:00.000+02:00

Ser estudante xa implica moitas cousas. Cando chegas á cidade, tes claro que es unha ave de paso. E a vida estudantil caracterízase, entre outras cousas, por estar totalmente alleada con respecto á realidade.
¿Ten Santiago cousas que a fagan especialmente deprimente, por riba doutras cidades? Hai cousas que pasan nela, pero quizaves se ven potenciadas polo seu entorno en casos concretos. O meu é deles.
Santiago é unha cidade irreal, cidade-escaparate para flaneurs coma nós, que paseamos polas súas rúas. A beleza (fálase do síndrome de Stendhal) do entorno representa un choque coas nosas sórdidas vidas, que se ven enpequenecidas pola beleza pétrea e monumental da cidade. Ou polos fermosos magnolios en flor na alameda dos días de inverno, cando vas só para unha casa fría e enorme, a sentirte máis só aínda...

A miña persoa, ante a grandiosidade monumental vol...

2005-07-06T20:54:00.000+02:00

A miña persoa, ante a grandiosidade monumental volvese finita e pequena...coma un ladrillo a beira dunha casa.
Non e doado adaptarse as fluctuacions demográficas dunha cidade coma esa. Tampouco e doado encaixar, se non pertences a un dos grupos maioritarios que nela habitan. Pero ante un solpor na quintana de mortos, un refrixerio nunha terraza de Sanpaio ou un concerto na praza de Cervantes creo que calquera se deixaria convencer para convertirse nunha desas pedras e pasar en Compostela o resto da sua vida.

Moi bo comentario. O certo é que en Santiago, o pe...

2005-07-06T15:43:00.000+02:00

Moi bo comentario. O certo é que en Santiago, o peso do teu propio pasado faise por momentos insoportable.