Nada que dicir

Acabouse

2008-01-05T19:00:00.000+01:00

Tres cancións para tres estados de ánimo coincidentes

2007-12-21T14:15:00.000+01:00

Vaia lío non...

Citando ao profeta

2007-12-20T13:57:00.000+01:00

Soy loco por ti América

2007-12-18T16:27:00.000+01:00

Pois por se alguén non o sabía voume ir a Iberoamérica un ano: Buenos Aires, México D.F. ou Santiago de Chile é a escolla. Viva Caetano.

8 Cancións que suman e non restan

2007-11-11T12:13:00.000+01:00

En resposta (represalia?) ao Meme de Elianinha e como homenaxe á súa egrexia figura e pola súa extraordinaria memoria que lle permite non esquecerse de min, darei conta do seu meme con oito cancións que suman e non restan na miña vida.

Teenage Riot-Sonic Youth

Canción con propiedades curativas. Estaba coa espalda tronzada pola dor de tres días de Santirock de pé e botando (novo e inexperto xa sabedes) cando ao son desta melodía rebelde e despreocupada comecei a choutar como cabra tola que son. A seguinte semana tivena que pasar case na cama.

Devil´s Haircut-Beck

Seguramente a canción máis escoitada por min, un tipo, xa de seu, afeito a teimar unha e outra vez na mesma melodía. Unha canción sobre a paranoia e un mundo ameazante co que me sinto ben identificado.

In between days-The Cure

Robert Smith, o home de negro que leva pendurada a palabra SI, compuxo a canción que eu asocio a un dos períodos máis felices da miña vida.

Don´t you forget about me-Simple Minds

Nunca me gustou moito a épica nin a dos gañadores nin a dos perdedores. Si son un fan irredento das películas dos 80 dos sábados pola tarde en TVE. Desta contradición nace o meu apego por un tema dos escoceses Simple Minds, moi do gusto tamén de Baltariño.

Everybody Knows-Leonard Cohen

Pode que ninguén suba tan alto como Leonard Cohen cando, como Bono en The Fly, ispe o cinismo dos sabechóns cínicos á procura de autoxustificación. Un tema moi axeitado para os galegos e para sentirse, por uns cinco minutos, cuberto ante calquera perigo.

Flaca-Andrés Calamaro

Hai cancións que evocan situacións. Flaca de Calamaro traeme ao maxín unha mañá de sábado coa cidade a espertar, un sol brillante que non quenta e que clausura unha noite gloriosa. Unha volta moi tranquila ao fogar.

Fell in love with a girl-The White Stripes

O contido axústase á perfección ao continente. Unha boa canción para espertar polas mañás.

Volando Voy-Camarón/Kiko Veneno

Hai outra canción que reflicta mellor a alegría de vivir?

Paso este meme a os non blogueiros Ex-En Antena/Ex-Ocioso suxeríndolle "8 películas que deberíamos abominar e non abominamos"; Zenón suxeríndolle "8 mentiras que aceptamos como verdade" e ao si Blogueiro Fravernero suxeríndolle ou ben "8 momentos de humor negro na historia" ou "8 momentos surrealistas da historia".

Tamén quero saber 8 cousas que non fagan chorar a La Mona, 8 momentos gloriosos do fútbol para Moiss, e oito cousas calquera que me queiran contar Heiddegger, Hendriks e Henrik Larsson. Se lles dá por aí.

Os que non teñan blog que poñan comentario neste post.

Dúas películas de Cronenberg

2007-10-28T13:59:00.000+01:00

Dáme vergonza, ou non, admitir que non vin moitas pelis de Cronenberg aínda que si as dúas últimas: "Unha historia de violencia" e "Promesas do leste". Cando un antigo comentarista deste blogue indicoume que eran películas cun sentido de humor evidente quedei algo desnortado.

A primeira que vin foi Promesas do Leste e resultoume un entretido conto de nadal. Un trhriller no que pasan poucas cousas pero ben contadas. Sorpréndeme, iso si, as máis que eloxiosas críticas que está a ter e que considero algo esaxeradas.

Onte vin Unha historia de violencia que encontrei máis entretida e localicei rasgos dun humor realmente macabro e que me fixo sentir mala persoa por empatizar con el. A película vese estragada por pequenos detalles como a actuación do, por outra banda excelente actor, John Hurt e certos toques tarantinescos bastante difíciles de dixerir. A historia, admitámolo, tampouco é moi crible e resulta unha parodia bastante divertida da concepcíon do mundo estadounidense e do heroísmo.

Véndese Cronenberg ao cine comercial? Coido que non. Estas dúas películas seguen a ser igual de enfermizas que as outras pero baixo un berniz de convencionalidade moi ben enfiado. Tamén me parece curioso certo aire Atom Egoyan. Cousa de canadianos?

Servizos gratuítos

2007-10-23T19:17:00.000+02:00

Non é a primeira vez, e tampouco podemos asegurar que sexa a última, que o cristal da gafa sáeme da montura. Non fun á óptica na que as merquei, incluso está noutra poboación, e amañáronma enseguida sen cobrar nada e cun sorriso de orella a orella.

Preciso deste tipo de alegrías e seguir crendo que compensa non cobrar polo aire.

Beleza confiada

2007-10-20T19:13:00.000+02:00

Michelle Pfeiffer volve ao cine (tíñamos noticia de que marchara) e cóntallo a Molina Foix. A entrevista, nos límites do egocentrismo por parte do xornalista de El País, guindou unha frase que chama a atención. Para a guapísima norteamericana da idade da miña nai a beleza é "Confianza". "Una confianza en uno mismo, una cierta pereza".

Observando con atención a aquelas persoas que a sociedade considera fermosas ou que teñen máis éxito conquistando parellas non se pode establecer un criterio claro. Non recordo onde escoitei que había guapos-feos como Harvey Keitel e todos temos referencias de casos de xente boba e mansa que estraga os atractivos que lle deu a natureza. A personalidade é o motor da beleza.

A seguridade nun, a decisión e ter unha personalidade desprovista de dúbidas adoita a resultar atractivo. É como un refuxio para a maioría das persoas. Eu sen embargo prefiro a alguén que desconfíe xa que, cando menos, terei como proba da súa intelixencia, unha cualidade moi sexy, que o mundo non é simple.

Trailers de Grind House

2007-09-22T10:38:00.000+02:00

Aínda que no anterior post xa fixen referencia aos falsos trailers que Quentin Tarantino e Robert Rodríguez fixeron para Grind House, a súa homenaxe das dobres sesións de serie Z da súa adolescencia, considero que sería unha pena que vos perdérades os trailers homenaxe que inseriron na versión americana.

Este é de Robert Rodríguez:

Estes son tres xuntos. Un deles, coido, foi dirixido por Rob Zombie:

Houbo un concurso de falsos trailers ao estilo Grind House. Este é un deles.

E se queredes ver a fonte orixinal (recorrede sempre aos clásicos) aquí tedes algúns. Mención especial para Blackula:

Nestes tempos de Kebap e YouTube un formato curto, dinámico, avasallador pode ser a alternativa audiovisual para unha sociedade sen capacidade de atención. Cando menos son divertidos ademais de orixinais e non te destrozan o argumento da película como os das grandes películas de Hollywood.

Inexplicable Tata Golosa

2007-09-22T09:58:00.001+02:00

Non me convence ningún achegamento convencional á figura de Tata Golosa e ao seu éxito do verán Micromanía. Sería fácil agarrarse a tópicos como a mercantilización da muller, a sexualidade para púberes, a pseudopornografía para atraer ao público, os éxitos horteras do verán, a capacidade dos italianos para crear produtos deste tipo... Non é o que me chamou a atención.

A canción consegue algo pouco común neste tipo de hits nacidos ao calor dunha clara de limón. A súa letra resulta desconcertante a calquera xa que combina provocacións propias dunha peli porno de baixo orzamento con sincopación abrupta (esa sucesión de afirmacións que nos lembra á canción que todos cantamos no día da paz "La Muralla") expresadas nun ton máis desconcertante incluso (Non vos lembra a unha centraliña telefónica?).

Polo que respecta á imaxe semella un dos trailers de carallada de Tarantino ou Robert Rodríguez. É espectacular a clara referencia aos Chemichals Brothers e como se repiten planos sen ningún tipo de rubor. Hai un arrecendo claro a curtametraxe de instituto pero, cando menos no meu, non había mozas como esas.

A amiga Golosa conseguiu algo inaudito nunha canción do verán: que analizase a súa letra e a súa música tentando atoparlle algún sentido. Polo de agora os intento foi en van. Supoño que alguén tivo a idea de facer unha canción sobre probar micrófono e outro sobre felacións. Un terceiro considerou que había un camiño claro para fusionar ambos temas pero, desgraciadamente, ese terceiro home estaba en tratamento psiquiátrico.

Descoñezo as vosas impresións sobre a cuestión. Seguramente o máis saudable e produtivo é que carezades delas. Para iso xa estou eu.

Os MacCann

2007-09-15T11:21:00.000+02:00

Voume a comportar como unha vella cotilla ademais con prexuízos racistas. Cando vin por primeira vez á muller dos MacCann asusteime porque vin nela a viva imaxe da frialdade e do egoísmo e narcisismo postmoderno.

Non sei se me pasei. O que tento dicir é que esa imaxe (tópica) negativa dos anglosaxóns, especialmente británicos, estaba encarnada por unha nai que acababa de sofrer unha traxedia de dimensións, aínda hoxe, descoñecidas. Ningunha nai española, non culpable, tería esa expresión mentres o seu marido expoñía con precisión de cirurxán a súa terrible dor.

Que eu saiba en Portugal e en Gran Bretaña hai presunción de inocencia. Sen embargo se os MacCaan fosen os, poñamos por caso, os Coelho, un matrimonio portugués que veranea en Plymouth (a saber por que) o Sun e o Daily Mirror xa os terían pendurados dunha árbore.

A imaxe que ofrecen os medios non ingleses é que os pais de Madeleine son, dalgunha maneira, responsables da morte da súa filla e que montaron un enorme circo mediático para saír indemnes. Todo tipo de xente, rica-inglesa-famosa, está disposta a declarar que este, charming, matrimonio é inocente e todo se trata dunha manobra da policía dun país terceiromundista
para cubrir a súa incompetencia.

Os últimos rumores, non esquezamos que non son máis ca iso, apuntan a que tiraron o cadáver desde o iate dun amigo. Non sei se a vós vos produce a mesma náusea ver a toda esta xente rica e arrogante cubríndose as costas. O maior pecado para min desta sociedade formalmente democrática non é a desigualdade en si senón a impunidade coa que actúan e a diferenza de criterio.

A inxustiza reside no feito de que o saibamos todo sobre a biografía dos marines norteamericanos mortos en combate e nada sobre os seus opoñentes que caen nunha proporción moito maior. Ou en que haxa moreas de películas e videoxogos nos que as forzas norteamericanas rompen as leis internacionais para levar a morte fóra das súas fronteiras e se aparece unha soa web en Palestina ou Siria cunha temática similar se califique ao país enteiro como terrorista.

Se se proba a culpabilidade dos MacCann non haberá condenado que conte con menos solidariedade pola miña banda. Os privilexiados que contaron con todas as opcións do mundo e elixiron mal deben sufrir todo o peso da lei. Será esta unha das poucas veces que aconteza.

O Ceo

2007-09-02T13:24:00.001+02:00

Comparto a definición de David Byrne. O Ceo é un lugar onde non pasa nunca nada e sempre poñen a túa canción favorita. A vida é algo distinto. Se non pides Talking Heads ao DJ, a vida pincha a Iván Ferreiro.

Gol Puerta (Sevilla FC 1-0 Schalke 04

2007-08-31T17:56:00.001+02:00

Perdendo a batalla

2007-07-29T16:28:00.000+02:00

O outro día asistín á argumentación dun compañeiro de traballo (asturiano) de por que os seus fillos mestizos (galegoasturianos) non deberían aprender tanto galego na escola. Os seus argumentos pódense resumir en:

Para que van aprender mis hijos una lengua que sólo se utiliza en Galicia? Lo más probable es que no puedan trabajar quí como no sea de obrero, camarero o funcionario y si se van a Madrid, Barcelona, Londres, Bilbao, París o Estados Unidos de poco les va a servir. Eso no quita que crea que se deba estudiar y conservar porque es un idioma propio de aquí.

Por razóns laboral-estratéxicas (ou por hastío ou por covardía) limiteime a asentir e a agardar pola máis mínima interrupción para marchar.

Podería argumentar en contra que ninguén se plantexa que linguas como o esloveno ou o estonio, cunha reducida comunidade de falantes, non den prioridade absoluta ás súas linguas identificativas como pobo. Certo é que neses países tamén se prima o estudo e o consumo cultural de linguas de maior calado no mercado lingüístico (no caso galego poderían ser o español, o portugués e o inglés) con accións como películas en versión orixinal subituladas e similares.

A vantaxe do galego é que cunhas nocións mínimas de ortografía e gramática portuguesa e un bo nivel de inglés podería ser unha privilexiada zona de intercambio entre Europa e América. E o AVE a Madrid segue a ser o gran proxecto para moitos estrategas...

Podería argumentar a favor do meu compañeiro que a súa actitude pode ser moi representativa do que pensa a maioría da poboación de Galicia e que non ten unha gran representación nalgúns foros, como por exemplo internet.

Téndese a demonizar á xente que non se entusiasma coa normalización lingüística pero olvidamos que a maioría son xente racional e decente que só quere o mellor para si e os seus fillos vendo no galego un obstáculo máis ca un vantaxe. Especialmente crúa a constantación dun forasteiro de que aquí os seus fillos non van ter traballo.

Tiven a sensación de perder a batalla cando, tras tantos anos e ter visto tanta demagoxia e hipocresía desde cada bando, decidín non argumentar. Gustaríame estar tan equivocado como Fernando Alonso.

Comfortably Numb

2007-07-22T13:10:00.001+02:00

Escoito cancións de xeito compulsivo ata rozar a antisociabilidade. Resultaba problemático cando tiña compañeiros e pinchaba eu a música. Unha canción engaiolárame e non deixaba de poñela ata que me aburrise. Iso podía acontecer á vixésima escoita consecutiva e con algunhas, Devil's Haircut, non chegou a pasar aínda.

Ando ás voltas agora coa canción celebérrima de Pink Floyd, Comfortably Numb, na súa versión en directo con Van Morrison en Berlín 1979. Desta vez os responsables foron dous italoamericanos: Martin Scorsese e Toni Soprano. Nun dos últimos capítulos de Os Soprano, Chris Montasanti pon no coche esta fantástica versión extraída da banda sonora de Infiltrados pouco antes SPOILER SPOILER SPOILER NON O LEAS SE NON VICHES A ÚLTIMA TEMPORADA de morrer a mans do seu amado tío.

Cando exercía de xenio da literatura, debía ter 15 ou 16 anos, a querencia da miña irmá ao piano resultábame ridícula. De que serve adicarse a unha arte se non é para transmitir o teu universo persoal. A música descóbrenos que a execución é tanto ou máis importante que a concepción. O elemento espúreo Morrison catapulta a horizontes conmovedores unha canción milimétrica e desapaixoada. O mesmo que pasa cando xuntas dátil con xamón nun aperitivo aínda que, seguramente, non debería dicilo...

Avergónzame recoñecer que descubrín esta canción a través de Scissor Sisters. Tamén tiven a miña etapa convulsa coa súa versión. Non deixa de ser unha proba de que este tema ten algo de especial cando unha banda tan frívola é seducida por Pink Floyd. Realmente un músico debe de sentir un rebumbio de medo e orgullo cando a súa creación perde o sentido no que foi enxendrado e pasa a ser patrimonio de todos os creadores. Certa envexa? Pois claro pero tamén a teño das pernas de Elle MacPherson. A clave é vivir coas frustracións.

Sobre a canción en si dicir que xorde a partir dunha experiencia médica de Roger Waters. Tedes unha información moi completa na Wikipedia. O tema forma parte do álbum e da película de Wall, de onde foi extraído o último videoclip.

Por último pedir desculpas aos meus amigos lectores de Feeds. Na miña loita con YouTube por incluír o primeiro vídeo houbo varias tomas falsas.

Relacións laborais

2007-07-19T18:35:00.000+02:00

Descubrín as particularidades das relacións laborais cando deixei, a medio contrato, o meu traballo. Os meus compañeiros, ata de aquela moi considerados co bolseiro, ignoraron a miña despedida arrastrados polo trafego diario. Marchei botando de menos unha man na espalda, unhas mentiras piadosas sobre o ben que fixera ou algo así.

Así como a familia vai contigo a onde queira que vaias e fagas o que fagas, os compañeiros de traballo desaparecen cando seca a tinta do contrato do finiquito. É inevitable a pesar das moitas horas, os cafés innumerables, o tempo botado criticando ao xefe perder a cercarnía cos antigos compañeiros de traballo co tempo.

Ao final, iso din, só é traballo.

Os lectores

2007-07-18T22:55:00.000+02:00

Posiblemente se precisas de lectores para escribir é que te perde a vaidade. Algo case tan certo como que escribir para si trátase dun exercicio mentireiro e hipócrita totalmente innecesario. Tes sempre, cando menos un lector, que, no meu caso, dáme bastante a vara.

Recentemente botei a andar cun novo proxecto blogueiro de cuyo nombre no quiero acordarme que aínda non conta co feedback que me gustaría. Modesta mente, algúns dos posts penso que non dañan máis do habitual as convencións sobre redacción e os temas, sendo moi específicos, son abertos e xeradores de polémica. Choromico? A resposta é evidentemente e SI. Para unha vez que un rompe coa lei do mínimo esforzo Deus/Alá/Buda castígame coa indiferencia.

Sen embargo, a pesar das continuos trampas no camiño de Nada que dicir segue tendo algún lector fiel. Non ignoro, en absoluto, a contribución xenerosa dos lectores de Feeds a que os fans non se cansen da miña periodicidade antiperiódica. Sen embargo é máis sorprendente, se cabe, que algúns vos acheguedes por primeira vez por aquí. Se é así benvidos.

Ao contrario que no meu outro blog aquí síntome coma na miña casa. Preciso andar en calzóns e sen lavarme de cando en vez por unha cuestión de hixiene (mental). O inferno son os outros, dicía Camus e as veces ter moitos lectores só fai que esteas pendentes dos seus desexos. E iso non é o que eles queren de ti. Aquí respiro liberdade.

Linguaxe persoal

2007-07-16T22:26:00.001+02:00

A linguaxe non é algo exclusivo das persoas. Empregamos linguaxes de programación para interactuar coas máquinas ou notación musical para relacionarnos co silencio. O meu novo piso tamén fala comigo ao seu xeito sutil e oculto.

Moi cortés nun primeiro momento, alegrábame a miña chegada cun silencio calmo, lonxe lonxe do balbordo dunha céntrica avenida como na que teño a fortuna de terme arraigado. Os primeiros días, pese ao noso esforzo por comunicarnos había certos desaxustes. Pequenos estalidos, ventás baténdose, ascensores que se moven na noite... Cando hai un esforzo por manter a paz entre as persoas ( ou as vivendas) é difícil que esta non se consiga.

Agradézolle ao meu piso que o seu silencio non resulte demasiado ruidoso. Nas vivendas soe acontecer que a ausencia de son converta ás catro paredes nun cadaleito. Este novo lugar aperta sen afogarme na soidade. Despide luz e alegría ao chegar do traballo e polas noites ando nas puntas dos pés para non espertalo meténdome na nosa cama e baixando as contras o máis docemente que podo.

Aínda non dou entendido como me dá protexido das festas do Apóstolo. Quizais sexa a súa localización secreta ao pé do bosque escondido de Santiago. Só os paxaros, numerosos e parte do seu dialecto, e algún amigo interrompe coñecen a ruta para chegar aquí.

Temía este momento avidamente agardado dende a adolescencia no que dispuxese dun piso de meu. Ao final non hai máis soidade máis que non saber estar cun mesmo.

Unha promesa e unha novidade

2007-07-13T21:05:00.000+02:00

Ola boas. Escríbovos dende a miña nova casa. Agora que teño banda ancha prometo escribir, non moito, pero de cando en vez. Sabedes que ser un excéntrico paranoide quita tempo para facer as cousas que lle gusta facer a un. Entre outras escribir.

As correccións

2007-06-03T22:13:00.000+02:00

Por los altavoces ocultos del salón chorreaba una versión sinfónica de la canción de Navidad más aburrida jamás escrita, es decir El Tamborilero. Más allá del cristal laminado de los ventanales del salón, la mañana era fría, ventosa, resplandeciente. Una hoja de papel de periódico envolvía un parquímetro con erótica desesperación. Los toldos crujían y los faldones antisalpicadura de los automóviles se estremecían.

Este é unha pequena marabilla, que non me molestei en traducir, da novela de Johnatan Franzen As Correccións. É un libro ao que hai que analizar en dous niveis ao igual que a economía: microrelato e macrorelato. Basicamente, e para non dicir demasiado da trama, é a historia dunha familia norteamericana de cinco membros marcada polo carácter depresivo do pai. O foco da narración céntrase ás veces nun só personaxe creando, en certa maneira, cinco novelas curtas que se engarzan á perfección compoñendo un mosaico de caracteres que tanto se contrapoñen como crean unha unidade de significado propia.

E todo isto sendo malvadamente divertido, ao xeito do mellor Nabokov, e conmovendo de maneira non menos sincera con personaxes moi descritivos da américa de fins dos 90 e á vez con problemas moi universais.

Dito isto sorpréndeme que Oprah Winfrie escollera unha novela tan sofisticada para o seu clube de lectura (a Franzen tamén lle sorprendeu) e que a USC non teña esta novela no seu catálogo.

PD: Unha cousa mala. O trato bananeiro que o autor dá a Lituania como país terceiromundista. Un pouco menos de soberbia tería vido mellor.

Tschüss Deutsch

2007-05-28T22:52:00.001+02:00

O meu primeiro curso de alemán vén de rematar a falla do exame final, intrascendente por outra banda, e para pechar o círculo con aquel post que escribín ofrezo unha serie de reflexións sobre a língua teutona:

Se estudias non é tan difícil.
É similar a un xogo de malabares e empezas con dúas bólas, e logo tres, e catro e ao final non sabes onde te meteches.
Soe acontecer que leas textos enteiros sen entender nada en absoluto. Tamén pode que fales sen saber o que dis.
As cousas escríbense como se len e só hai unha maneira de dicilas. Isto pode ser bo... se coñeces a maneira.
Xa o intuía polo meu cuñado pero os alemáns teñen un sentido do humor e unha maneira de entender a vida con similitudes cos galegos. (Por exemplo usan moitas partículas tipo "e logo")
Non hai que desfallecer. Vou continuar por se un día teño que falar cos meus sobriños nun idioma que non sexa o da terra ou o colonizador. Despídovos cunha espectacular rolda de prensa do rei do Catenaccio: Giovanni Trapattoni. Non fala italiano pero tampouco alemán.

Os resultados

2007-05-28T00:01:00.001+02:00

Non me podo queixar porque o Partido Popular foi derrotado na maioría dos grandes núcleos de poboación e na miña vila. Sen embargo algún amigo meu veu afectado o seu futuro laboral polos resultados e a eles dedícolles este video dos Guns.

Núñez Feijoo: "O Partido Popular é o que máis se parece aos galegos". Pois para eses galegos tamén vai o vídeo.

Tribulacións electorais

2007-05-27T14:43:00.001+02:00

A falta dunhas horas de que se pechen os colexios electorais estas eleccións municipais gardan unha tensión especial para min. Sempre me sentín máis implicado nos comicios locais que noutros de maior trascendencia a priori polo peso superior do meu voto ( e o día que Galiza se convirta por fin nunha confederación de parroquias nin vos conto).

Sen embargo estas eleccións son de especial importancia porque o traballo de amigos meus depende dos resultados. Xa sexa defendendo a impecable xestión dos seus xefes ou botando aos imbéciles e escuros da alcaldía. Nunca pensei que ademais de seguir con especial atención os resultados dos concellos veciños estaría pendente de vilas de Pontevedra. A todos vós moita sorte.

Eu, por completar un post anterior, tiña que ter estudiado o idioma de Goethe para a miña reválida particular de mañá. Temo que non teño nin idea de como se di isto en alemán e que dependo da gracia do profesor. Afortunadamente aparenta ser unha persoa compasiva.

Pois ben, estas son as miñas tribulacións electorais, distintas que as de LCD Soundsystem o vídeo co que animo a espera dos resultados ( se é que alguén o da lido antes dos resultados, si sei que é un truco moi barato para incluír un vídeo que me gusta).

Mourinho detido polo seu can

2007-05-24T22:03:00.000+02:00

Ese titular apareceu na edición electrónica de Marca, o diario máis vendido de España. Algún avispado xefe de redacción decatouse de que levaba á comicidade. Non vexo ao entrenador portugués detido polo seu can. E que conste que creo que o feito de que non estivese vacunado non ten que ver coa súa exclusión do corpo de policía londinense.

Quero romper unha lanza en favor do xornalismo deportivo sobre todo comparado co periodismo máis "cool": o político. Facer tal cantidade de información sobre feitos irrelevantes e manter a tensión é estremadamente difícil. Precísase moita imaxinación e unha capacidade de terxiversación fóra do común. Os grandes narradores da radio foron de sempre locutores radiofónicos que demostran unha gran creatividade lingüística.

A prensa política, tratando temas de estremada relevancia e cun ámbito de actuación potencialmente infinito, cae en rutinas semellantes ás do deportivo. Está máis xustificado que a un pseudoanalfabeto brasileño hábil golpeando un esférico feito con pel de vaca se lle concedan liñas e segundos de emisión dicindo obviedades que permitirlle a alguén igual de analfabeto dicir tonterías como estas.

A linguaxe é moito menos rica e colorida no xornalismo político a pesar dos excesos creativos da deportiva. O número de erros sintácticos, gramaticais e ortográficos é o mesmo. A honestidade é maior na prensa deportiva onde os columnistas van a calzón baixado e non ocultan aos seus lectores ás súas ideas de fondo.

E sobre todo, o deporte non deixa de ser un entretemento e a política é tratada como unha xornada de liga máis. Merecemos unha liga mellor.

Vergonza innecesaria

2007-05-11T16:48:00.000+02:00

Lord Browne of Madingley é unha persoa que lle aforrou unha vergonza innecesaria á súa empresa. A min nunca me preocupara especialmente este señor pero quizais cometín un ero porque as súas decisións coma conselleiro delegado de British Petroleum tiveron gran influencia na orde económica e política global .

Browne foi un exemplo de liderado empresarial e un gran experto en axustar custes, sexa o que sexa o que se agocha detrás deste eufemismo. Pero cometeu un erro terrible que un xigante como BP non se podía permitir: ser homosexual (e que se descubrise). Consecuentemente Browne dimitiu.

O noso Lord accedeu á xefatura da transnacional no ano 1995. Dez anos despois unha das maiores refinerías da compañías localizada en Texas sufriu un accidente no que morreron unhas quince persoas a causa da pésima xestión das instalacións durante anos que incluían, de novo o eufemismo, medidas de redución de custos.

Durante o seu reinado BP levou a cabo un proxecto gasístico en Papúa Occidental coa connivencia de Indonesia que fixo o traballo suxo ocupando o país. BP ten amigos tamén nos reximes de Nixeria ou Myanmar e fai boas migas cos paramilitares colombianos. Quizais o amigo Browne puido ternos aforrado antes esta vergonza innecesaria.

Preposicións (updated)

2007-04-29T23:24:00.000+02:00

Uns alumnos teutóns preguntáronlle ao meu profesor de alemán por que se di Montar a cabalo e sen embargo é Montar en burro. Tedes algunha teoría?

Para que logo lle digan burro ao cabalo...

Kurt Vonnegut: Vonnegut está morto

2007-04-22T12:45:00.000+02:00

"O universo é un lugar moi grande, quizais o máis grande ."

O pasado 12 de abril morreu Kurt Vonnegut, escritor e ilustrador norteamericano de referencia durante os anos 60 e 70 e un dos últimos grandes escritores americanos vivos. Pope da contracultura, candidato en varias ocasións ao Premio Nobel, referente do antibelicismo e da ciencia ficción traballou incansablemente ata os 85 anos producindo textos dunha humanidade e riqueza excelsa.

Moitos críticos compárano con Mark Twain polo seu implacable e socialmente implicado sentido do humor. Algúns estudiosos tamén salientan a capacidade de anticipación das súas novelas pero aínda así creo que sería inxusto botarlle a culpa da delirante situación política do seu país ou a matanza de Virxinia. De seguro que se puidese faría un chiste sobre o tema.

Morreu por lesións cerebrais derivadas dunha caída que sufrira na súa casa aínda que a el lle tería gustado morrer estrelándose cun avión no Kilimanjaro. A prensa internacional fíxose eco da noticia. Déixovos con algúns que me gustaron e creo que vos poden servir para aproximarvos ao personaxe:

Jorge Anaya (La Jornada-México)
Ramón España (El Periódico)
Dinitia Smith (New York Times traducido por Clarín)
David Massello (New York Times en inglés)
John Irving (Escritor norteamericano)

E se tedes moito tempo libre que malgastar e sodes uns horteras:

César Casal (La Voz de Galicia)

So it goes.

Existencia e (in)sistencia

2007-04-10T19:44:00.000+02:00

No libro dun filósofo de moda atopo entre outras ideas estimulantes esta:

Para comprender este paradoxo, debemos ter en conta que o oposto á existencia non é a non existencia , senón a insistencia: o que non existe, continúa insistindo, tendendo á existencia (o primeiro en articular esta oposición, foi , por suposto, Schelling cando no seu Tratado sobre a liberdade humana, introduciu a distinción entre existencia e o fundamento da existencia). Cando perdemos unha oportunidade ética crucial, e non logramos facer ese xesto que o cambiaría todo a propia existencia do que debería ter feito atrápame para sempre: aínda que o que fixen non existe o seu espectro segue a insistir.

Ás veces creo que vivo nesa existencia e insistencia desde hai anos. Ata que se cumpre certa idade non se poden acumular o suficiente número de erros para considerar algún coma crítico. A maior parte do tempo son o suficientemente listo como para chamarme gilipollas a min mesmo.

Reconforta polo menos que o diñeiro que investimos en filósofos vale para algo de cando en vez. O próximo post prometo que será menos obsceno e máis banal.

Un libro que me regalou a miña nai

2007-04-08T13:53:00.000+02:00

A miña nai regaloume un libro despois da súa viaxe a Andalucía. Vou facer algúns extractos do libro no seu idioma orixinal ( o dialecto dos invasores e os peores demos do Averno tamén coñecido coma castelán):

Dime cómo cagas y te diré cómo estás.
De necios es cagarse, peor es aguantarse.
El buen cagador no ensucia prendas.
De barriga gigante, pedo rebundante.
El cagar no precisa tiempo ni lugar (debo confesar que discrepo desta)
El aceite de oliva da calidad a la cagada.
El buen cagador, buena cara tiene.
El excusado se le llama el servicio o retrete en Rusia, mejor calificativo no cabe.
En la India los hombres y los animales defecan en la calle.
El niño cuando no habla, se manifiesta con la caca.
La mujer de parto se caga porque le da la gana.
La mujer se satisface con dinero, cama y buena cagada.
La cagada del intelectual no difiere mucho de la real.
Lo contrario de comer es cagar.
O meas, cagas o te amargas.
No es buen cazador quien se caga en el puesto.
Para saber cagar hay que saber comer.

Sección ananos

La cagada del enano no es tan pequeña como su amo.
La cagada del enano es igual a la de otro cristiano

Tamén hai recomendacións para facer cagar a anciáns e nenos ademais de citas literarias de Moliere ou Cervantes. Para os que dubidedes da existencia de tal obra direivos que se chama A la salud por la cagada e escribiuno Cristobal Cantero Gómez. Foi editado por El Grupo Olivo e o seu ISBN é 84-95244-92-6.

A intención do autor era (cita textual): "Con esta sencilla guía de sentencias y refranes que recopilados a lo largo de varios años me he propuesto transmitir un saber popular, relativo hacia aquello que evacuamos, desperdiciamos y abandonamos diariamente en la vida de todos los seres vivos y especialmente del hombre, como es la cagada."

O malo de ter escrito este post será que terei que explicar que levou a miña nai a regalarme tal obra. Deixémolo estar, son cousas de familia.

Heroes

2007-04-02T18:15:00.000+02:00

Unha gripe que desgraciadamente me apartou dos humanos durante uns días e non acabou cos meus sufrimentos para sempre deume a oportunidade de coñecer unha nova serie de éxito norteamericanca. En Heroes (pronúnciese jirous) narránsenos as aventuras dun grupo de individuos cunha xenética "especial" que os leva a ter habilidades "especiais" e a afrontar o seu destino único (ou "especial").

Fálase do boom das series cando todo parecía que apuntaba a que estas decaerían tras a desaparición de varios estandartes coma Friends, Fraiser, ou A dous metros baixo terra (por citar algunhas). Lost ou House son para min claros apuntes de resurrección pero hai máis palla do que parece. Prison Break paréceme moi efectista, Anatomía de Grey unha eterna repetición do chico-chica-se desencuentran e palidece comparada con series coma Urxencias cuns personaxes alarmantemente planos, Big Love non deixa de ser un plaxio formal de A dous metros baixo terra cun argumento escabroso (un home con tres esposas)...

Heroes seguramente estaría neste grupo. É terriblemente conservadora con constantes referencias ao Destino Manifesto ("os elixidos"), a relixión protestante ("cumprir co destino marcado"), a contradición actual entre o ultraindividualismo e a insignificancia persoal nun mundo global (non en van a serie está protagonizada por tipos con poderes especiais). Por outro lado a serie ten tramas inverosímiles que inciden en tópicos da narrativa actual: a falsedade da realidade tal como se nos presenta,a enmarañada e forzada interconexión da biografía de todos os protagonistas, os continuos xiros de guión, os comentarios cínicos desencantados que introduciu Spiderman no mundo da banda deseñada...

E sen embargo sígoa con gusto. E deixo de ver o cento de películas de moita maior calidade e interese que teño pola casa ou as canles temáticas de cine que continuamente están a programar xoias. Por que? Seguramente porque necesitamos constantes e previsibilidade nun mundo en constante cambio e as series nun nivel simbólico aportan ese acougo narrativo que non teñen obras cunha maior carga de "verdade", "arte" ou o que sexa a estética. Por outra banda as tramas por veces son estrafalarias que me resultan de por si atractivas e as referencias ao mundo do cómic son en ocasións entrañables.

Por pechar en positivo citar algunhas series que vos recomendo e que aínda se emiten: Os Soprano, Me llamo Earl, Roma, Nip/Tuck... Algunha máis? Si eu cando me poño véxoo case todo.

Mundo confuso

2007-03-27T23:52:00.001+02:00

En 1986 o grupo Genesis publicou unha canción chamada Land of confunsion sobre a situación política de aquel tempo polarizada polo que se deu chamar Guerra Fría e a disuasión nuclear. O video, o primeiro que vos ofrezo, acadou tal celebridade que a Wikipedia lle adica un apartado. Nel a través dos guiñois británicos Spittin Image seguramente ata a súa xusta medida e úsase e abúsase do humor disparatado introducindo dinosaurios e cabezas de monicreques de famosos que axudan a dar un ton macabro ao vídeo.

Recentemente puiden ver nunha canle de videos musicais unha versión desta canción realizada polo grupo Disturbed. Neste caso trátase dun filme de animación creado polo antigo debuxante de Spiderman e creador de Spawn Todd MacFarlane.

A canción é practicamente calcada, a versión de Disturbed máis metaleira e prescinde do meloso á par que odioso Phil Collins, pero os vídeos parten de perspectivas totalmente diferentes. No de Disturbed óptase por contarnos unha historia de superhéroes, de bos e malos realizándose acusacións moi directas (ao capital, aos presidentes das nacións máis importantes do mundo) e representando aos malos cunha clásica estética Nazi. O heroe é totalmente sinistro, non o invitaríamos a cear a casa a menos que el trouxese o viño, e a solución do conflito parece ser a rebelión armada.

No vídeo dos Genesis óptase por unha parodia na que todos os protagonistas son caricaturas de si mesmos. Tal como acontece no video de Disturbed faise un percorrido xeopolítico de aquel momento e introdúcense elementos surrealistas coma os dinosaurios, a cama-piscina chea de suor etc Non hai un enfrontamento violento, non aparecen as masas oprimidas e en todo o momento téndese a ridiculizar aos protagonistas ata o paroxismo final no que Reagan destrúe o mundo porque quería pulsar o botón de Nurse (enfermeira) na vez do de Nuke (bomba nuclear).

O curioso éxito dun can a medianoite

2007-03-26T18:08:00.000+02:00

Un libro de culto (isto refírese normalmente a que os que falan del lérono ao contrario do que pasa coa meirande parte dos "bos libros") dos nosos días é El curioso incidente del perro a medianoche (na súa edición en español). Trátase das aventuras en primeira persoa dun neno autista con gran talento matemático que empeza coma unha novela de Sherlock Holmes e acaba sendo o que é, un relato iniciático dun rapaz no mundo dos adultos.

Se escribo agora "non teño nada en contra dos libros de éxito" os lectores espelidos, seguramente todos os que non estudiastes xornalismo, deduciredes que realmente SI teño algo en contra dos títulos que venden moitos exemplares cando non é certo. Creo que todo libro que supón un estímulo importante para un grupo grande de xente ten que ter os seus méritos. Ao xeito do protagonista, bastante cuadriculado, supoñemos, polo seu trastorno aquí van algunhas razóns polas que me gustou este libro:

A súa lectura é fácil e fluída.
As situacións son moi recoñecibles e facilmente trasladables a outros contextos.
Non hai artificios.
Non é maniqueo.
Non insiste ata facerche sangrar os ollos en dicirche que a vida é marabillosa a pesar de todo.
Ten algún rasgo de humor e orixinalidade que quedan gravados.
Ten tipografía grande ( á miña idade agradécese).

Agora van algunhas razóns polas que cro que lle gustou a outros lectores:

O protagonista é unha persoa especial, solitaria atrapada nun mundo gris e vulgar que non recoñece e premia o seu talento.
O protagonista sáese coa súa a través das súas habilidades especiais recordándonos, redundantemente, que EL É ESPECIAL.
Porque os capítulos están organizados en números primos. Un detalle de orixinalidade accesorio que é co que o autor dá moitas veces cor ás páxinas.
Outro xeito é usando debuxos, que están por todas partes.
Supoño que é bastante coherente que se o narrador é un autista, o libro teña unha estrutura tan dividida en capítulos estancos moitas veces alonxados do fío narrativo (son abundantes os capítulos de digresións científicos)
É un libro que fai algo moi dos nosos días: ensina a través da narración e do xogo. Os individuos con maior potencialidade de coñecemento da historia vivimos na paradoxa de que só podemos aprender sobre matemáticas ou astronomía porque negámonos a aprender doutra maneira que non sexa divertíndonos.
Como é fácil de imaxinar as contradicións e ambigüidades dun autista son moi limitadas e fáciles de comprender. Non vai escandalizar moralmente a ninguén.

Agora vou coas razóns polas que non me gustou desde o meu punto de vista persoal:

O protagonista paréceme un dos monstros máis arrepiantes que deu a literatura. Na contracapa do libro comparábase ao rapaz autista con Oliver Twist e Holden Caullfield (O gardián entre o centeo). De acordo co segundo en desacordo co primeiro.

Oliver Twist, era un gran libro de humor concebindo o humor coma a máis grande manifestación da literatura: unha crítica despiadada e grotesca que ademais entretén. A través dese neno podemos ver todas as contradicións dunha sociedade racista, clasista, violenta, hipócrita e inxusta. Sempre recordarei a naturalidade e a rexouba como conta que o seu pai lle pegaba en días alternos da semana.

Holden Caullfield trátase pola contra dun narcisista que entra en crise cando o seu desproporcionado ego narcisista choca cunha sociedade que lle impón regras e modelos de comportamentos nos que ten que reprimir. O seu autor acabou sendo espello do seu personaxe e o libro foi de cabeceira para moitos asasinos célebres coma o de John Lennon. É un modelo para calquera embiguista sen escrúpulos deste planeta: desde os neocon ata os artistas contemporáneos que estafan aos museos de arte contemporáneo.

Cristopher Boone, o protagonista, é un enxendro a efectos morais. Na vida real estaría máis que xustificada a súa misantropía, egoísmo e falta de escrúpulos polo seu trastorno. Sen embargo na novela búscase, como na maioría das novelas, continuamente unha identificación emocional co protagonista que a min, por momentos, resúltame espantosa por (outra lista):

É extremadamente individualista tanto que non soporta o contacto físico.
Di que non sabe contar mentiras pero pásase toda a novela mentindo e sempre no seu propio beneficio. A mentira é un instrumento da civilización extremadamente útil pero nunca xustificable para saírse un coa súa.
Todo ten que ser exacto, matemático e racional negando cousas coma as mentiras ou as figuras literarias. Enrócase nun mundo máis gris limitado na vez de intentar aceptar a realidade en toda a súa complexidade.
Manipula aos demais coas súas armas, especialmente aos seus pais, ata conseguir o que quere.

Poderíamos concluír que ao igual que Holden é un egoísta narcisista pechado no seu mundo que na vez de tentar a integración ou o cambio do exterior denuncia a maldade dos demais por non pregarse aos seus desexos. A min que queredes que vos diga, cando leo que Bush vai vetar ao Congreso por non querer mandar máis tropas ao congreso recórdame a el. É o produto dunha sociedade tan tremendamente individualista na que como consecuencia lóxica hai un feroz terror ao OUTRO. Que tanta xente se identifique cun personaxe así (e ao mesmo tempo ver o fácil que sería identificarse con alguén que non quere problemas cos demais e un universo máis simple) dáme bastante medo a verdade.

O pecado no ollo do que mira

2007-03-09T20:02:00.000+01:00

A imaxe forma parte dunha campaña de promoción de Armani, a compañía de aquel que dixo que só os ricachos debían gobernar, que o Defensor do Menor considera incitadora ao turismo sexual.

Non sei se este parágrafo responde á habilidade das declaracións ou do xornalista pero o seu mérito é indubidable:

"Es un mensaje que juega al límite", ha advertido el Defensor, y ha incidido en la "poquita" ropa que visten las menores y al hecho de que presente en Europa dos niñas con rasgos orientales que no se corresponden con los rasgos de los niños europeos.

Suscita esta imaxe a lascivia dos pederastas? Non o sei, a miña non desde logo. Teño fotos na miña casa do meu irmán totalmente espido cando non chegaba ao ano de idade. Debo ser detido por pornógrafo?

Para que estas fotos non parezan inocentes hai que ter o pecado na mirada. E con isto non chamo depravados aos da Oficina do Defensor do Menor pero é a constatación de que comprendemos moito mellor ao verdugo e á víctima. Entendemos que o excita, o que lle gusta facer e por que fai o que fai porque compartimos con el as súas frustracións e porque levamos anos vendo a barrigudos cuarentóns ir da man por Tailandia con nenas de 13 anos.

De tanto ver estas imaxes, ler sobre o tema e revolvernos na inmundicia acabamos creando unha canle obscena con estas perversións que nos permite ter criterio á hora de definir o que excita a un pederasta.

O feito de que as dúas nenas teñan rasgos alonxados da tribu europea (iría este señor algunha vez a París ou Londres ou pasará os veráns na súa aldea de Guadalajara?) confirma que é turismo sexual. Supoño que, dado o seu traballo, xa terá traballado en evitar que as mulleres entren cada vez máis novas no círculo do mercado sexual e que estas teñan que afinar máis os seus corpos (anorexia) e o seu vestiario (dalgo vive armani) para atraer aos machos (metrosexuais, os ximnasios e cremas dan de comer a moita xente) e confirmar a súa emancipación feminina consistente, na práctica, na posibilidade de traballar fóra da casa e producir para o sistema. Supoño que ás nenas europeas presupónselles a virtude.

Supoño que a fascinación polo prohibido é unha condición sin ecuanum para ser un policía da moral e a saúde mental. Ou non están os seminarios cheos de pervertidos? Un censor que pasa oito horas do seu día pensando no censurable acaba vendo perversión por todas partes e no seu traballo non vai incluído reflexionar sobre as causas do prohibido.

Recentemente Dolce e Gabbana realizou unha campaña similar. A min paréceme un desagradable hail ao capitalismo empregando a violencia e o corpo da muller. Ao autor do blog do enlace afirma que sólo veo una violación sexual múltiple de una mujer por parte de cinco individuos muy machotes ellos.

Por certo, en case todas as webs na que critican esta campaña e se amosan satisfeitos da súa retirada reproducen a imaxe.

Bella Italia

2007-02-26T09:06:00.001+01:00

Á traxectoria do planeta quédalle ben pouco para botarme un novo ano gregoriano ás cóstas, polo que tiña pensado deixar o pudor a un lado e facer un post intimista e reflexivo. Mais a mefistotélica prensa diaria fíxome mudar de parecer.

Non teño reparo en falar da flema británica, a dilixencia alemá ou o chovinismo francés á hora de enumerar tópicos, pero non dou atopado o atributo axeitado para Italia. Despois de saber que algúns dos seus cidadáns son quen de gardar os corpos defuntos dos seus proxenitores no refrixerador durante sete anos para seguir cobrando a pensión non sei que pensar. E menos aínda cando logo de nove meses de goberno de L’Unione, ese conglomerado esquizoide de 16 partidos liderado por “il vecchio professore”, Prodi presenta súa dimisión. A campioa do último Mundial contabiliza con este 55 gobernos dende a fin da Segunda Guerra Mundial. Non está mal para unha das maiores economías do mundo.

Teño a teoría de que o nome dunha institución política representa o contrario do que é ¿Errou logo a clase política italiana ao permitir que a batalla electoral se disputara entre L’Unione e La Casa della Libertà (fermoso eufemismo para aglutinar a Berlusconi e os seus sicarios)? ¿Deberían darlle agora un voto de confianza a Marcello Lippi na dirección do país?

A idea do ex-entrenador da selección liderando o goberno italiano non é tan improbable estatisticamente se consideramos que un dos pais fundadores de Italia e artífices da súa unificación foi un masón ateo que loitou pola independencia dunha rexión de Brasil na Guerra dos Farrapos. Engadir a esta trastornada xénese que Sandokan, Mónica Belucci, Calimero e Passolini saen do mesmo territorio no que se sitúa a Santa Sé e unha das capitais do satanismo. ¿Que é Italia?

Non sei que pensades vós de todo isto. Realmente non importa porque volvinme decatar de que é inútil prantexarse problemas que ningún ser humano sería capaz de resolver. Desculpade, debe de ser a idade.

Conservador e vicioso

2007-02-18T19:24:00.000+01:00

Así definiu a miña maneira de xogar ás cartas un amigo meu. O de conservador explicábase porque nunca arriscaba de máis e ía apañando miserablemente pequenas vitorias ata que o deixaba seco. Nunca me vía bendecido por grandes vitorias aínda que as miñas derrotas, axustadas polo xeral, e, a medio e longo prazo, resultaba unha estratexia acertada. E do de vicioso pois... um... bueno este non é un blog persoal como o de Baltariño, ¿non?

Onte volveu a saír o tema. Un vello coñecido deste blog eloxiou a organización da NBA e defendeu que o fútbol europeo debería tomar boa nota e realizar grandes cambios para facela máis espectacular e atractiva. Eu opinaba o contrario, que trocar certas cousas non ten razón de ser. Dado o seu bo xuízo habitual imos deixalo en que eu cría que el se equivocaba e el de seguro que pensaba que a resaca non me deixaba pensar (aí non lle quito a razón).

E si gústanme pouco os cambios. A maxistral Atrapado en el tiempo- para a historia a escea na que a marmota conduce o camión cara o abismo- sería un bo filme para facer o meu debut. Sobrevivo grazas ás rutinas. Canto máis agradables e estimulantes son estas, coma compartir este espazo con vós, mellor é a miña vida. Os eventos extraordinarios só me causan tensión e estress. Unha peaxe a pagar para seguir vivindo.

Son de costumes fixas. Fago metros de máis para non cambiar de cafetería e os camareiros saben o que vou tomar do menú. Nun mundo no que todo é cambio resistirse a el é a única maneira de protestar ante a orde universal do universo.

Robert Palmer vs. Shania Twain

2007-02-12T18:36:00.000+01:00

Xoguemos as diferenzas entre estes dous vídeos clásicos de Shania Twain e Robert Palmer.

O sexo oposto é habilmente obxectivizado a través dun look idéntico que quita a humanidade a eses atractivos especímenes. O falso feminismo preponderante non libera á muller senón que converte ao home nun obxecto sexual. A metrosexualidade que escraviza tamén ao home na procura dun aspecto inhumano é outro bo exemplo. Perdón polo tópico, pero o noso propio corpo acaba sendo unha mercadoría máis no que a súa cotización na bolsa do amor/sexo acaba sendo o esencial.

Non me resisto a abandoar este post sen denunciar a unha serie de incomprensible éxito e bebedora de todas estas "virtudes": Ally MacBeal.

A persoa detrás

2007-02-09T14:26:00.000+01:00

Amélie Nothomb é unha escritora belga que pasou a súa xuventude en diversos países de Asia. Tiven, creo que a sorte, de ler Estupor e tremores, unha novela autobiográfica que fai referencia a súa experiencia coma bolseira nunha multinacional xaponesa.

Estupor e tremores é o que se supón que debía experimentar un súbdito ante o emperador do Xapón. Amélie reproduce esa sensación ante a súa pérfida e fermosa superior directa e a afogante xerarquía da empresa nipona. As historias terribles que se narran son debuxadas con humor e unha gran empatía polos seus torturadores.

A protagonista comeza como bolseira sen posto fixo e acaba repoñendo o papel hixiénico dos retretes masculinos e femininos. Entrementres tolea e fai o pino en pelotas na oficina, búscalle mozo á súa xefa e describe cunha gran humanidade a unha colección de personaxes sacados da galería do horror.

Existe a idea preconcebida de que os bos escritores son persoas atormentadas e terribles con altos graos de egoísmo, egocentrismo e desequilibrio mental e físico. Sen embargo creo que o encanto deste libro,a arma secreta da autora, é unha gran humanidade detrás das páxinas. Metería, salvando as distancias, neste caso a Kurt Vonnegut e a Charles Dickens coma seres humanos capaces de deslizar parte da súa bondade nos seus textos.

Xogo con vantaxe neste asunto porque un coñecido meu, daquela un rapaz de só 19 anos, monopolizou a súa atención nunha entrega de premios amosándose unha persoa moi accesible e encantadora. Será inxusto que as boas persoas, inda por riba, escriban ben?

A miña experiencia galaica rompe co tópico. Coñecín moita xente con ínfulas literarias con atitudes reprobables, infantís e retorcidas. Algúns ensuxaban follas coas súas obras (canto ben fixo o blog ás masas forestaisl!) e outros tiñan unha gran pericia. Sen embargo dos catro escritores galegos que máis admiro e ademais coñezo persoalmente coincidiu que tres son tamén tres persoas apaixoantes e de gran sensibilidade e empatía cara os demais. Quizais, iso si, non eran as tres máis humildes.

E por certo unha delas es ti. Aínda que non lea moito do que escribes,e non é que escribas moito , compartes podium cos outros dous. Aplicaraste o conto que lle suxires aos demais?

A droga do ano

2007-02-04T14:14:00.000+01:00

Se o ano pasado foi o do alcohol para min este é o do café. As costumes do meu centro de traballo acabaron por incorporarme a este non tan saudable hábito a pesar da súa popularidade.

O café vén de tradición familiar. O meu avó estivo moitos anos en Cuba e ao retornar inculcou ás súas fillas, entre elas á miña nai, o hábito de tomar tres-catro vasos de café ao día. Eu sempre me resistín. Tiña, e creo que aínda conservo, certa desconfianza a todo o que fose considerado droga porque pensaba que eu mesmo me basta para a enfrontarme á vida. Co tempo todos descubrimos que necesitamos cantos máis "algos" e "alguéns" para simplmente sobrevivir.

Se o alcohol é unha droga social que me permitiu coñecer xente do máis decente ás 8 da mañá, o café é máis ben laboral. Permíteme aguantar un día enteiro sen botar unha soneca no medio e estar desperto a primeira hora no traballo así como deitarme máis tarde. As consecuencias físicas xa as estou a percibir: malas dixestións, tensión permanente, cando non consumo interminables sesións con Morfeo..

Seguramente a pregunta que un se deba facer en referencia a unha droga non é se esta é boa ou mala senón se paga a pena. Un abuso do alcohol controlado ampliou o meu círculo social pero acabou cos meus sábados e domingos pola mañá. As consecuencias negativas do café manifestaranse de seguro nos próximos anos con crueza. Sen embargo, coma os protagonistas de Trainspotting, creo que polo de agora me merece a pena.

A vida dos outros

2007-02-01T19:25:00.000+01:00

Percorridos uns anos ti deixas de ter importancia para ti. Primeiro o sacrificio vén dado polos fillos (as mascotas, os coches tuneados, a carreira profesional ou artística e os obxectos de coleccionista son equivalencias válidas) e vívese para darlles vida. Desatados desta carga a nosa existencia pasa a ser a doutros. Calquera resquicio da existencia dos fillos, os veciños, os políticos ou os moinantes da crónica social pasa a ser o epicentro das nosas vidas porque a nós, a partir de certa idade, cesamos na nosa existencia porque non aparece na televisión ninguén que se nos pareza nin a sociedade nos ten preparado moitos tormentos máis. Somos de aquela coma eses executivos aos que non poden despedir e os ascenden cun maior salario, sen ocupación definida e nun despacho con boas vistas.

Veñen á miña cabeza os meus pais, xente máis vella aínda e máis cotilla incluso pero tamén intúo que esta sensación sófrena os investigadores que adican toda a súa vida a estudar o que escribiron outros, ou ao que escribiron uns sobre o que fixeron uns terceiros. Tamén están os que nos falan deles ou os que, por hobby, non fan máis que ler sobre os que, de verdade fixeron os outros.

Amizade

2007-01-30T20:12:00.000+01:00

Que é a amizade? Podemos facer un tratado e tentar explicalo todo ou buscar a verdade nos pequenos detalles e dicir que a amizade é un reencontro no que cada palabra é saborosa e nunca hai que pedir escusas pola demora na que este se produciu. É posible que a amizade non consista noutra cousa que dous individuos en frente o un doutro en silencio porque o silencio resulta suficientemente elocuente. Un continuo diálogo interrompido polos días.

Así que amigo sinto dicirche, en resposta á túa última pregunta, xa non escribo pero quizais só polo feito de que só o necesito para gañar o pan. Alégrame ver que ti si e congratúlame máis que non o fagas sometido ás túas propias pantasmas.

Unha aperta querido troll.

Despois de tanto tempo

2007-01-25T18:26:00.000+01:00

Hoxe estivo cerca de nevar. Ás miñas costas teño unha fermosa horta na que uns científicos sementan exemplares de gran calidade de especies autóctonas. Gústanme os días frías e soleados e as tormentas de verán. Serei complicado.

Desde a última vez que escribín morreron Sadam e James Brown. Outra xente anónima tamén morreu e naceu e, en xeral, todos facemos o posible por manternos aquí.

Vai frío e máis se perdeu en Cuba. Son cousas que pasan e éche o que hai.

You Win!Perfect

2006-12-14T19:08:00.000+01:00

...A frase que todos queríamos oír cando xogabamos o Street Fighter II. O videoxogo que reinou nas salas recreativas cando as máquinas tragacartos dominaban o universo. Foi un produto cultural de gran trascendencia social nun microespazo da xuventude que afectou a xente de todo o globo pasando por riba de culturas e diferenzas merecendo ocupar un posto de honra no mundo dos videoxogos xunto co Space Invanders, os Comecocos, Super Mario, Tetris, Doom ou Sims.

O argumento, propio dunha película de Van Damme, consistía nun campeonato mundial de tíos dándose mamporros por todo o mundo. O que deixara aos demais con máis cardenais gañaba. Despois da túa victoria sobre M. Bison( curiosidade para Frikis: na versión xaponesa M.Bison é Balrog é viceversa por un erro na tradución) viña unha escea pateticamente resolta que a min chegáronme obsesionar. En xeral teño unha fascinación incomprensible polos finais dos xogos de loita, quizais porque daban unha dimensión máis profunda aos personaxes (nin eu mesmo creo este comentario gafapasta) e certo sentido a tanto Oriuken.

O importante do xogo era a posibilidade de entrar a dobres sen interromper o percorrer do "modo historia" o cal abriu unha dimensión máis socializadora dos videoxogos en particular, un bo exemplo son os shooters coma Counter Strike, e da informática en xeral, desterrando, cada vez máis, de que a informática, necesariamente, aílla ao individuo.

Non menos importante eran os detalles: cada personaxe tiña dúas maneiras de celebrar a vitoria nun asalto, todos tiñan escenarios (horriblemente tópicos eso si) personalizados e con certa interactuación, as características e golpes especiais de cada personaxe que un tiña que descubrir por si mesmo, a dificultade crecente de cada personaxe dependendo de en que orde te tocasen (Guile ou Ryu de oitavo admito que me resultaban moi difíciles).

A miña táctica de combate era certamente conservadora. Collía a Ryu e adicábame a lanzar ondas dende un curruncho. Cando o oponente viña cara a min a cubrirse e a saltar ata volverme a poñer a boa distancia. Só me achegaba cando o outro estaba en "paxariños". Penso que, de perder alguén o tempo na misión, se se fixese un estudo sobre personaxes favoritos gañaría Ryu cunha pequena diferencia sobre Ken. Na liña impudorosa que caracteriza a este blog admito que sempre quixen xogar co karateka norteamericano. Afirmo ante vós que os que saben xogar de verdade, coa gallardía e valor necesarios, asumían o estilo de presión abafante en todo o campo do yanki.

Na festa de aniversario da tenda friki Zónula Catro o seu dono afirmaba que os menos frikis xogaban con Ken e os outros con Ryu. Acepto esta teoría a medias. Os verdadeiramente frikis xogaban con Zanguief ou Dalshim.

E vós de quen víñades sendo, Ryu ou Ken? El Duende tamén se fai esa pregunta.

Ironías da vida

2006-12-12T20:14:00.000+01:00

Atopei por casualidade unha noticia na que se anunciaba a entrada en coma dun prestixioso matemático que foi un dos creadores do revolucionario concepto da intelixencia artificial.

Sufriu un atropelo en Vietnam por unha moto, país ao que fora tentando atopar unha solución ao tráfico en Hanoi. Polo que parece foi o tráfico quen atopou unha solución para el.

Seguindo aquela canción de Alanis Morissette a vida está chea de pequenas ironías. Mendinho recolle algunhas coma a morte de Allen Carr, o inventor dun método popularísimo para deixar de fumar, de cancro de pulmón ou o falecemento do Doutor Atkins, autor dunha polémica dieta alta en colesterol cando pesaba máis de 200 kg.

Os teóricos modernos falan moito sobre a ironía. Eu creo que estamos nunha época na que todo resulta xa parodia. Nada pode tomarse en serio porque, o feito de ser trascendente ou solemne, é o principal punto de partida da parodia. Nada pode tomarse en serio e a vida moito menos.

As malas noticias

2006-12-10T14:04:00.000+01:00

Hai un dito que di que as boas novas non son iso, novas. Poderíamos chegar á conclusión de que, xa que logo, as malas sempre o son. A prensa, sempre rebelde, encárgase de darlle a volta á situación.

Estas poden ser as peores novas posibles, de seguro que si. Non obstante sabedes que son xa noticia unha vez ao ano. Das informacións das que vos falo son aquelas que a pesar de saír impresas ninguén repara nelas (ao mellor porque non van na portada). Aí van:

1.-O novo estatuto do Autónomo facilitará converter aos empregados en autónomos.

2.- A Bolsa é a gran beneficiada pola nova reforma fiscal

3.-Os bancos tamén poderannos cobrar por recibir unha transferencia, e non só por facela

4.-Europa perde a carreira da I+D

E sen embargo a noticia dos medios locais madrileños (Antena3, El Mundo, El País...) é que, tendo en conta que levan dúas semanas dando a lata co proceso de paz, os vascos aos que lle preguntaron opinan que o proceso de paz vai mal.

Sobre as noticias económicas vén a colación un capítulo dos Simpsons nos que dous extraterrestres se apoderaban dos corpos dos aspirantes a presidente de EUA Clinton e Dole. Homer descobre o engaño pero un dos extraterrestres declara sabiamente que "Dá igual polo bipartidismo estades destinados a ser escravizados por un dos dous".

Deputación 2.0

2006-12-06T19:20:00.000+01:00

Son Cacharro e Baltar os máis grandes precursores da Sociedade da Información en Galicia?Son estes dous homes os introdutores da Sociedade da Información no reino de Xil Ríos e Quintana? Véxovos escépticos así que aquí vai unha tradución da entrada "redes sociais" (é dicir, o concepto central que, unido ás tecnoloxías da información e da comunicación, ten coma resultado a sociedade da información) da Wikipedia en inglés:

Unha rede social é unha estrutura composta por nodos que son xeralmente individuos ou organizacións. Indica o xeito no que están conectados varias agrupacións sociais a través de relacións casuais ou fortes ligazóns familiares. (...) O tamaño máximo das redes sociais tende a ser sobre 150 persoas e a media de 124. (...)

A teoría das redes sociais ve as redes sociais en termos de nodos e ligazóns. Os nodos son os actores individuais dentro das redes, e as ligazóns son as relacións entre os actores. Pode haber moitos tipos de relacións entre os nodos. Na súa forma máis sinxela, unha redes social é un mapa de todas as ligazóns relevantes entre os nodos estudiados. A rede pode ser tamén usada para determinar o capital social dos actores individuais. (...)

O poder da redes social radica na súa diferencia dos estudos tradicionais da socioloxía, que asumen que os atributos de actores individuais- se eles son amigables ou non, listos ou parvos...- é o que importa. A teoría das redes sociais produce un punto de vista alternativo, onde os atributos dos actores individuais son menos importantes cas súas relacións e ligazóns con outros actores dentro da rede. Esta achega volveuse importante para explicar moitos fenómenos do mundo real pero deixa menos espazo para a actuación individual, as habilidades dos individuos para influír no seu éxito, porque gran parte depende da estrutura da súa rede.

Teóricos de recoñecido prestixio coma Manuel Castells apoianse nas redes sociais para definir o mundo de hoxe en día. Agora cambiade as palabras "Rede social" por (adependendo de se sodes Ianquis ou Confederados) "Deputación de Lugo" ou "Deputación de Ourense". Polo menos a estrutura do seu funcionamento é moi similar. O meirande político galego da contemporaneidade e o único que soubo conectar co pobo desde a súa mesma indiosincrasia (considero a Xosé Manuel Beiras un intelectual parisino) xa o explicou claramente: "o mundo fíxose ao redor dun cocido". Falo, claro está, de PP Cuiña.

El sempre defendeu o papel do cacique coma arbitro das pequenas redes sociais. Non teño dúbidas de que as redes que se crean nunha sociedade moderna, ou se queredes postmoderna (ou coma gostaría o señor Zerovacas, sociedade gafapasta) supera a estas primitivas redes sociais propias do noso país ou de Sicilia por cuestións de base. O papel paternal do cacique parte dunha inxustiza, ese papel outorgado pola tradición ou a forza que soe ser permanente, e por outra fomenta o inmobilismo e o conformismo ao haber condicións inxustas para a mobilidade social.

Confeso que comecei este artigo tendo por obxecto unicamente a sátira. Pero falo en serio cando digo que a nosa tradición minifundista pode axudarnos a movernos ben neste mundo máis descentralizado e composto por pequenos grupos que superan en parte a súa distancia física e social grazas a tecnoloxías facilmente accesibles. Sería preciso mudar moitas construcións mentais. Por exemplo deixar de ter coma obxectivo Madrid. Son da mesma opinión que Leonard Cohen: First we take and Mahattan, then we take Berlín. Debemos deixar de ser miserables de pensamento, obra e omisión e ir por obxectivos de maior callado para así confirmarnos con migallas (as da riqueza) máis saborosas.

Retiraranse Baltar e Cacharro coma asesores para a Web 2.0? Polo que vexo son dous candidatos idóneos.

Suicidio

2006-11-30T18:54:00.000+01:00

A entrada sobre o suicidio da Wikipedia en inglés descuberta por casualidade desenterrou o meu interese polo tema. Tamén me eirve de recordatorio de que aínda non colaborei a pesares de que xa me fixen usuario da Galipedia. Felicitalos de todas maneiras.

A entrada recolle por orde alfabética a famosos suicidas reais e ficticios e a algúns cadáveres cunha morte cuxa intencionalidade non puido ser identificada. Tamén,recoméndovos de veras a entrada, saen reflectidas notas de suicidio famosas, descricións clínicas sobre o tema, tipoloxías, asociacións relacionadas... Unha verdadeira fonte de coñecemento.

Como soe pasar con estas cousas da Sociedade da Información falo sen ter tempo de ler coa calma e a atención merecidas a entrada da Wikipedia. Seguramente, son testán ás veces, non cambiaría as miñas percepcións que teño sobre o acto do suicidio: morrer é un dereito tan inalienable, ou máis se cabe, coma morrer e constitúe tamén unha acción sumamente egoísta.

Eu, coma moitos outros adolescentes malcriados, egoístas e sen problemas de verdade, fantaseei con quitarme a vida por cousas que agora azóranme. Cos anos un adquire consciencia do que a morte é e perde ese arrouto adolescente. Un comeza a ter medo porque xa sabe do que fala. Por outra banda tamén decatámonos de que nós só somos unha parte da nosa existencia.

¿Ao final a vida dun a que pertence? Está claro que nós temos, cando menos, o 51% das accións pero non me atrevería a causar unha dor permanente aos meus pais, irmáns e a algúns amigos por moi difícil que estivese a cousa. Xa sei que despois de dado o paso o único que importa é canto van tardar os vermes en devorarte pero o noso entorno ten un cachiño de nós.

Tamén acepto, e creo unha obriga ética, entender a vontade dun enfermo terminal a morrer sen dor. E quen queira discutir isto que me explique por que si está aceptado sacrificar a un can ou a unha vaca e non a un ser humano.

Encántame escoitar como te vas

2006-11-28T20:13:00.000+01:00

Creo que esta é a miña canción favorita do día. Especialmente pola frialdade e o desprezo co que di I love the sound when you walk away. Soa a liberación. Ogallá puidese dicilo así de serio con eses chalecos ridículos. Ai! Moitas veces un non sabe o que lle pode facer sentir ben a un.
PD: Preocúpame que case todos os vídeos que colguei son de Franz Ferdinand. Xa colgarei algún outro de Bertín Osborne.

Sempre aos mellores

2006-11-28T19:18:00.000+01:00

Un compañeiro de traballo vén de sofrer un pequeno susto ao ter o seu pai un amago de infarto. Este compañeiro, que ata ten nome de algo máis ca santo, é unha excelente persoa. Case a mellor que un se pode atopar polos campos do Señor. A reflexión en quente apuntaba ao inxusto que é que os mellores sufran. Pero os bos tipos sofren. Igual cós malos.

Se queredes consultar un libro sobre o tema creo que hai un por aí que se chama El Quijote. Tamén, falo de oídas e o meu audífono é gafapástico, Nazarín de Buñuel vai sobre ese mesmo tema: idealistas que ofrecen o ben á humanidade e esta devólvelles pauazos no lombo. A xente boa pásao mal. A xente mala tamén o pasa mal. Só a xente que o pasa ben o pasa ben. Seguramente desfruta do seu coñac na cima do mundo ou na terraza perante un solpor de verán. Ao mellor corren cun/cunha mulato/mulata(s) pola praia (en pelotas).

Visto así parece que dá un pouco igual. Quizais sexa así. Xa sabedes que o sol acabará por tragar o sistema ao que dá nome e que seguramente, salvo para os que cren con intensidade semellante en Cristo, os Reis Magos e Buda, non haxa máis vida ca que arde. Mirádeo así, se este compañeiro de traballo non axudara a facernos a vida mellor cada día seguramente a proximidade da morte dun ser querido resultaríanos totalmente indiferente. Existen diversos tipos de egoísmo como existen diferentes xeitos de deixar pegada na xente. Eu prefiro aferrarme ao que di que axudando aos demais axúdaste a ti mesmo na contra do que di que isto é un todos contra todos. Por certo, está mal que nos alegremos da morte de ninguén ¿non?

Os meus xefes teñen mala sorte comigo. Ao anterior morreulle o pai e a este estivo a piques. Espero que todo se trate dunha coincidencia. Ánimos dende aquí aínda que sei que non me vas ler.

Perdón

2006-11-16T14:15:00.000+01:00

O perdón é un concepto moi ligado á cultura xudeo-cristiana e aos ateos recalcitrantes dános un pouco de yuyu falar del. Débese perdoar aos que nos ofenden? Perdoar aos que non nos fan dano de verdade é doado. Igual que cando desculpamos sabendo que secuestramos á outra persoa co noso xesto, en concreto, altruísta.

Se vos parece que estou a falar coma un cura termade dos chapeus porque creo que os que perdoan teñen fe. Non nun monstro de espaguettis voador nin ningunha parvada máis elaborada con representacións en frescos da Capela Sixtina senón na xente. O problema vén cando a xente carente de conciencia de culpabilidade insiste en facernos mal de forma voluntaria ou involuntaria. Coma en tantas cousas nesta vida onde está o límite entre actuar correctamente ou ser parvo?

As alternativas máis claras, a vinganza ou o rancor non me convencen. A vinganza é unha ferida aberta que só se pecha cometendo un acto vingativo. Unha vez que se consegue só queda baleiro. O rancor é se cabe peor. Consiste en obsesionarse con alguén que non debería ter valor para nós.

Guindade os vosos tomates porque sempre admirei o perdón sincero e completo. Paréceme un xesto de verdadeiro amor, xenerosidade e humanidade. Algúns dirán que é un síntoma de debilidade. Eu creo que débil é o que non é capaz de elixir e anda pola vida prisioneiro de si mesmo.

Crime e Pokémon, Guerra e Pokeball

2006-11-12T10:37:00.000+01:00

Pequena homenaxe conxunta a Nikolai Vasilievich Gogol, autor da famosa novela Taras Bulba e a Taras Bulba Saur (imaxe da esquerda), personaxe de Pokémon rebautizado por unha xornalista cunha enfermidade venérea. Non sei se preferides os debuxos animados xaponeses ou a literatura rusa. De todos os xeitos non importa porque podemos xuntalo. Algunhas ideas:

Alexei Vasilievich Pikachu é un rapaz introvertido, culto e nihilista de San Petersburgo (contribúe a esta situación que a súa única conversa consista en “Alexei Vasilievich PIKAAACHUUU”) que decide asasinar a sangue frío ao seu ruín adestraador Pokemon e ao seu malvado Pidgeotto coxo. Pikachu crese a si mesmo un ser superior, un Raichu, que pode transcender a moral máis sofre un horrendo tormento moral do que acabara por redimirse nun penal siberiano para Pokémon asasinos onde debe pasar 12 horas ao día recargando pilas. A entrega incondicional da súa amada, unha Abra de bo ver, (Xa sei que non pegan pero o amor é así) e o tempo farán que Pikachu poda reconciliarse consigo mesmo.

A historia de tres familias aristocráticas (os Charmander, os Squirtle e os Bulbasaur) en San Petersburgo (Tamén coñecida coma Cidade Azafrán) e Moscova (Cidade Lavanda) durante un certo período da historia de Rusia (ou Mundo Esmeralda) marcado por cambios sociais e as invasións de Napoleón coa axuda do Team Rocket. A novela sería tan estensa que se entramos máis en detalle caeríamos no risco de aburrir ou ser demasiado imprecisos.

Unha nai Bulbasaur e o seu fillo Charmander, despois dun matrimonio mestizo como podede facilmente deducir, viven na miseria nunha cidade perdida en Mundo Esmeralda (ou Rusia) na que a única posibilidade de saír adiante economicamente é traballar en terribles condicións nas fábricas dos adestradores Pokémon. Dado o acendido carácter de Charmander arma unha protesta e comeza a difundir entre os demais Pokémon cales son os seus dereitos. A contestaria criatura é introducida nunha pokeball. Finalmente será a súa nai quen tome o relevo.

E hai moitas máis obras que se poderían adaptar: un Blastoise ludópata ou o conflito entre unha pacífica familia de Psyducks é alterada polo carácter provocador dun Vulpix culto e arrogante... Sería sensacional misturar as palabras raras da literatura rusa coma Versta ou Mujik co vocabulario propio da serie coma Pokéball ou Pokédex.

Tal como conclúe o narrador no relato O nariz de Gogol:

¡Non o comprendo! Pero o máis estraño, o máis incomprensible é que os autores poidan elixir semellantes argumentos. Recoñezo que isto é totalmente inconcebible. É nada menos que... ¡Non, non! ¡Non comprendo nada en absoluto! En primeiro lugar, non é nada proveitoso para a patria; en segundo lugar... Pero se nin aínda en segundo lugar lle atopo utilidade algunha.

Non obstante a pesar de todo, aínda que admitamos o un e o outro e o terceiro pode incluso que... Pero ¿onde non existen as cousas absurdas?

As aventuras dun post calquera

2006-10-30T18:42:00.000+01:00

Simplemente deixar constancia da lectura dun marabilloso libro de William Boyd: As aventuras dun home calquera. A tese principal é un tema de reflexión corrente de moitas persoas e artistas. Analízase coma a andaina vital dun individuo é tan sumamente rutinaria, predecible e ordinaria coma, ao mesmo tempo,única e irrepetible. Esta novela é un brillante exemplo co peregrinar dun individuo cos problemas compartidos por todos nós (os procesos de madurez, o amor e o desamor, a batalla contra a soidade e a morte, as relacións familiares...) a través dun escritor vocacional que, por amor e graza de diversos azares, convértese en tratante de arte, espía, terrorista, terratenente ou marchante de arte coñecendo no camiño a Picasso, James Joyce, ao Príncipe de Gales, Pollock, a Guerra de Biafra, a II Guerra Mundial, a Heminway, a Guerra Civil Española... e viaxando por Suiza, Uruguai, Nixeria, Islandia, Alemaña, Gran Bretaña, Francia.

A novela emocionoume por momentos. Resulta fácil sentirse identificado co protagonista, tan mísero e tan grande a un tempo. Confeso que axudou a que aceptase mellor a novela o feito de que o protagonista da novela nacese o mesmo día ca min e que o carácter de Logan Gonzago Monstuart se asemellase moito ao da persoa que me recomendou o libro e o tipo de literatura que defende. Fóra do frío da complexidade estilística, que moitas veces non é máis que un xeito baleiro de buscar a excelencia, transmite calor e a un verdadeiro ser humano. Na última páxina tes a sensación de perder a un ser querido e iso non me pasa a miudo cun personaxe de ficción.

Lección de xornalismo

2006-10-24T20:31:00.000+02:00

Deus por diante que eu non son quen de darlle a alguén que diferencie arriba de abaixo e dereita a esquerda unha soa clase de xornalismo. Quen ma deu a min foi Daniel Utrilla, para min nestes momentos único candidato ao Pullitzer e seguro gañador do Príncipe de Asturias dos Deportes. Isto foi publicado no terceiro diario de España:

SUPUESTA MONTERÍA AMAÑADA EN RUSIA
'El Rey no sabía que el oso estaba borracho', asegura el guarda ruso que denunció la cacería

Polo de agora a historia xa ten algúns elementos de interés romántico: Rusia, a loita dunha figura en decadencia coma o rei contra a natureza, a maior decadencia dun animal noble coma o oso. Ponse interesante.

El funcionario regional ruso que la pasada semana denunció el montaje de una cacería en la que supuestamente se emborrachó a un oso manso para que el Rey lo cazara, declaró a EL MUNDO que el Monarca nunca estuvo al tanto de la farsa.

Un lid propio do ABC ou da Casa Real. Aínda que supoño que estes últimos negaríano todo. O conflito existe na procura da verdade a través dun misterioso funcionario ruso que defende a honra de El-Rey. Seguimos.

"El Rey de España no tuvo nada que ver con este escándalo. Él no sabía nada», subrayó Serguei Starostin, vicejefe del Departamento para la Protección y el Fomento de los Recursos Cinegéticos de la región de Vólogda, a 400 kilómetros al norte de Moscú.

En una carta abierta publicada la semana pasada por varios medios de comunicación rusos, Starostin denuncia que en agosto se realizó en Vólogda una cacería en la que Don Juan Carlos "mató de un solo disparo" a un oso amaestrado llamado Mitrofán que había sido previamente emborrachado con un cóctel de miel con vodka.

Claro que non, o Rey nunca permitiría que lle desen o vodka ao oso. Por outra parte o oso ruso xa ten nome, Mitrofán, e pouco a pouco gañará o noso cariño. Na seguinte parte insístese na idea romántica da honra. O ladillo ten moita forza.

"Yo no he escrito esa carta para acusar al Rey de España, sino a nuestros poderes que violan las leyes", declaró el funcionario por teléfono móvil desde los bosques de la región, donde se halla en viaje de servicio.

Palabra de honor

E vén o suspense.

Inmediatamente después de trascender la noticia, el gobernador de la región, Viacheslav Pozgalev, creó una comisión especial para investigar las circunstancias que rodearon los sucesos.

"Me han recomendado que no comente los hechos antes de que se conozca el veredicto, y he dado mi palabra de honor de que no lo haré", sentenció Starostin. Los resultados de la investigación podrían hacerse públicos esta misma semana, asegura el funcionario.

Ata o de agora a historia está centrada no gris funcionario ruso que defende a honra do monarca estranxeiro. Comeza o relato tráxico do noso amigo Mitrofán.

En su carta, Starostin afirma que el oso era un animal "bondadoso y alegre", y reconoció a EL MUNDO que la última vez que lo vio fue "hace un año". Según el funcionario, Mitrofán fue trasladado al lugar de la cacería metido en una jaula desde el centro turístico de la vecina aldea de Novlenskoye, donde el oso ejecutaba bailes y demás números circenses como atracción turística.

Mitrofán comeza a conquistar o noso corazón. O fragmento de agora lémbrame a A sangue frío e ao Estranxeiro de Camus pola súa crúeza.

La cacería tuvo lugar a finales de agosto en la llamada Casa del Urogallo, cerca del poblado Limonovo. Durante su visita a Rusia, el Rey visitó el Museo Kirolo-Velotseskoye y el monasterio ortodoxo Ferapontovo, informa el diario 'Izvestia'.

E o clímax da narración. Realmente Utrilla garda moi ben a compostura ata que, quizais coa mirada triste do bailarín Metrofián sobre o seu espírito, estoupa nunha descrición implacable:

La "aborrecible escenificación", como define el funcionario aquella cacería, fue sólo una más de una larga serie. En su carta, Starostin pide al gobernador que acabe con estas "payasadas sangrientas" y señala como principales responsables al vicegobernador de la región, Serguei Gromov, y al jefe del servicio local de agricultura, Andre Filatov. Según Starostin, a comienzos de este año, el redactor jefe de la revista moscovita Safari, Alexander Jojlov, participó en una cacería trucada donde se abatió un lobo.

E xa entramos nunha parte máis de típica polémica xornalística, que xa non mola tanto, e, aínda quedan sorpresas, na que queda ben parada ERC.

Un portavoz de la Casa Real calificó la semana pasada de "ridículas" las versiones que circulaban sobre la cacería del oso bebido. El Gobierno, por su parte, todavía tiene que responder a una serie de preguntas escritas que la semana pasada le planteó el portavoz de ERC en el Congreso, Joan Tardà.

Por outra o gobernador é familia de Putin.

Según 'Izvestia', Gromov negó los hechos en la radio local Premier de Vólogda. "Nadie vio a aquel oso ni aquella cacería", declaró. "¿Cómo se puede dar de beber aguardiente a un oso? Eso se puede hacer con liebres o conejos", sentenció el vicegobernador.

E a miña parte favorita, un gran final, onde se mesturan a tenrura que desperta ese oso propio de Tolstoi por nome Mitrofán...

Sin embargo, los habitantes del poblado hace tiempo que no saben de la suerte de Mitrofán. Las versiones de los responsables del centro turístico que recoge 'Izvestia' son contradictorias: uno dice que enfermó y murió, y otro que lo batió con su escopeta "porque era muy agresivo".

... co realismo máxico propio de Gogol.

En la época soviética, las cacerías amañadas para las personalidades ilustres fueron 'vox populi' entre los rusos. Una de las leyendas urbanas que circuló en los años de Leonidas Brezhnev situaba al líder cubano Fidel Castro cazando liebres en Rusia. Para facilitar la caza al invitado, se cuenta que los organizadores camuflaron a un gato bajo la piel de una liebre y el animal trepó hasta lo alto de un árbol ante la sorpresa del líder cubano.

En todo o caso, amigo Daniel Utrilla, non dubides que chegarás lonxe e acabarás por escribir artigos de portada sobre Trashorras. Se non o fas xa.

A escasos minutos da miña primeira clase de Alemán

2006-10-23T19:26:00.000+02:00

Escribo dende o edificio onde debutei na area universitaria. Nin o seu propio arquitecto recoñecería o novo edificio de Mazarelos do que cambiou. En breve entrarei na miña primeira clase de alemán. Hai razóns familiares para facelo. A dificultade do idioma sempre me tirara para atrás e agora, dado o pequeno remanso de paz no que me atopo por momentos, apareceu unha oportunidade para comezar.

Mentres pasean diante de min as hipermaquilladas rapazas de filosofía acompañado dos seus desleixados compañeiros de clase veñen a min todos os tópicos xermanos: dende Hitler a Mathaus, pasando por Kant, Thomas Mann, Mann o de Camariñas, o meu cuñado, as salchichas, o Muro de Berlín... O alemán é un idioma de xente tranquila, o que quizais pegue comigo, e tamén de carácteres ordenados e ríxidos, o que de seguro non pode ser un mellor antónimo da miña personalidade.

Agora que estamos no tempo das chuvias, impresionáronme enormemente os ceos alemáns, ausentes do marco que nos proporcionan a nosa escarpada orografía, e como as tormentas descargaban cunha furia descoñecida por min. Que Enantena poña algo de Kraftwerk para darme a benvida ao mundo da xermanofilia e Zenón nos ilustre cunha historia etihílica dos seus tempos universitarios.

A chuvia en Compostela

2006-10-18T19:50:00.000+02:00

Enantena ordéname que escriba un post sobre a chuvia en Compostela. Non serei galego e amosareime a favor. Olvidando razóns egoistas (non podemos saír a pasear nin a xogar co que nos trouxeron os reis), forasteiras ( as necesidades da nosa horta de regadío murciana e os seus campos de golf anexos) e de loxística (se saio á rúa móllome) que chova é cousa boa. A Galiza está verde, o aire está máis limpo, disfrutamos máis do noso acubillo cun libro ou unha película tapados por unha manta de Snoopy mentres fóra os ceos descargan a súa ira.

Por outra banda unha situación meteorolóxica tan desaquilibrado axuda á comunicación cos seres sosos e a perder tempo nos centros de traballo ou comidas familiares con conversas insulsas sobre os excesos pluviais. A xente fea ademais pode/podedes/podemos agochar as nosas desagradables caras e corpos baixo capas e capas de roupa. Moitas ratas deben de estar a afogar nos asulagados sumidoiros composteláns. E sempre é bo que non haxa demasiadas ratas nos sumidoiros ou nos pazos de goberno.

Sempre me sorprendeu o esaxerada que é a xente coa chuvia en Santiago. Vale, chove, pero vós sodes galegos e pode haber unha diferenza como moito de 20 días ao ano. Creo que xoga na súa contra que Santiago sexa unha cidade asequible e divertida onde a xente pasea e camiña e fai cousas. Seguro que en Zamora a xente non se molla case nunca.

A chuvia en Compostela é un tópico coma calquera outro. Custaría admitir outros coma os funcionarios que non rascan bóla, os profesores universitarios que non van a clase, os estudiantes de farmacia que tardan 14 anos en sacar a carreira pq van herdar o negocio familiar, os tunos (ou non, os tunos). O normal en Santiago é que faga un día nubrado sen frío nin calor ou que faga un día soleado e, por amolar, caian tres ou catro gotas.

Leva case 3 anos chovendo case nada desde aquel infernal ano 2001 de cinco meses de chuvia consecutiva. É posible que se estea a configurar outro diluvio anual compostelano. E eu digo "Hail, chuvia."

Nunca entrarei nun clube que me acepte coma socio (e moito menos nun no que non se me acepte)

2006-10-15T11:32:00.000+02:00

O mundo é pequeno porque é tan xigantesco que as catro cousas que o compoñen teñen unha importancia vital.

Discriminar é unha das maneiras máis básicas de amosar aprezo por alguén. Cando es neno os equipos de furborr ou de brilé fanse así. Os bos aquí comigo e os demais para a súa casa. As cidades que non visitamos, os libros que non lemos, as pelis que non vimos poden ser marabillosas pero, en última instancia, non son parte de nós.

Fago memoria de a quen discrimino. Ao meu curmán esquizofrénico que me dá medo, a ese, que no fondo é bo chaval, pero se pon pesado, especialmente cando bebe, ou a ese outro ao que debería chamar pero, sabes, xa imos ser mogollón. Os graos márcaos a discriminación. Somentes os imprescindibles teñen o ceo gañado os demais que recen por unha oportunidade e traballen para conseguir que o seu nome non se olvide á hora de facer as chamadas.

Pode que a única razón pola que esteamos aquí sexa a de crear certo impacto no noso contorno. Non ser indiferentes nin ao mundo nin á vida. No fondo impórtanos unha merda que nos queiran ou nos deixen de querer, o que realmente move a nosa actividade cotiá é existir. Recordo con moita angustia conversas entre amigos nas que se poñen a falar de Nadador ("Nadador é deste xeito", "Nadador fixo tal") diante miña. Que che deixen de lado é unha maneira de morrer nos demais. Os grandes artistas e personaxes viven na memoria colectiva e a xente fala deles coma se estivesen en contacto íntimo. Ao enterro de Víctor Hugo asistiron dous millóns de persoas e os seus libros perviviron ata o de agora. Eu só aspiro a vivir na memoria dos que me quixeron.

Post realizado no ordenador de El Blondo de resaca do aniversario de La Mona (paseino xenial, es o meu hermafrodita favorito) e con banda sonora de Bloc Party, The Killers e System of a Down.

Prometo que non porei en todos os posts a data e lugar no que foron elaborados. Tamén prometo que nunca entrarei nun clube que me acepte coma socio e, moito menos, nun no que non se me acepte.

Non por moito mirar...

2006-10-12T19:57:00.000+02:00

Os programas p2p son unha das aplicacións máis interesantes do mundo das novas tecnoloxías composto por Internet, ordenadores, lavadoras e demais. Un teórico brasas preocuparíase polo libre acceso á cultura ou polo dereito inalienable de Jamiroquai a ter 7 Ferraris grazas aos royalties. A min preocúpanme as enfermidades que programas como Azureus ou Emule traen consigo.

Quizais a máis grave é a que a min me afecta e me obriga a mirar constantemente o estado de descarga dos meus arquivos (dos que teño copia e comparto legalmente sempre) por ver se co meu ollar suplicante consigo uns kb máis de baixada.

A realidade é que non. Ir cada cinco minutos a mirar as túas descargas non axuda en nada a que o programa baixe. Confeso que ás veces paso horas preocupado coma un pai nun hospital observando as evolucións do seu fillo adolescente en coma.

Tédeo en conta.

Post realizado no ordenador de El Duende.

Escritoras

2006-10-10T18:57:00.000+02:00

Trala lectura de Resurgir de Margaret Atwood gustaríame compartir con vós unha serie de experiencias con literatura escrita por mulleres.

A primeira é que os máis complexos retratos psicolóxicos, e moitos dos máis fascinantes, que lin na miña vida foron escritos por mulleres. A protagonista de Resurgir leva a cabo unha sorprendente evolución que a leva ata a tolemia de maneira gradual e implacable sen que nada resulte artifcial nin forzado. Tamén son especialmente agudas e sorprendentes as valoracións que fai dos seus compañeiros descubrindo os recunchos da mente humana a través de pequenos xestos, frases de uso cotiá ou bromas sen importancia que agochan violencia, medo ou sentimentos agochados.

En certo modo recórdame moito a Patricia Highsmith onde as tribulacións de Ripley son moito máis importantes que a trama en si. Ámbalas dúas comparten unha crueza incrible. Aínda que se falamos de retratos psicolóxicos complexos debemos citar obligatoriamente a Virginia Woolf. O que lin destas tres escritoras ademais de entreterme ou emocionarme tamén me ensinou moito sobre as dinámicas sociais, a forxa de onde saen os sentimentos e os mecanismos da mente.

Doutro estilo é Dorothy Parker. Igual de cruel que Highsmith pero cun ambiente máis sórdido e bohemio é unha das mellores contistas que coñezo. Permitídeme que cite a unha compatriota que é unha das creadoras máis precisas e sensibles que coñezo Anxos Sumai.

Aínda que vexo coincidencias importantes nestas escritoras (a importancia do psicolóxico e a súa complexidade, a ambigüidade moral, a indefinición do destino, o gusto polo detalle) non sei se inflúe o feito de que son mulleres ou de que, sinxelamente, son grandes artistas. O mellor para vós será que as leades.

O.C.

2006-10-06T19:03:00.000+02:00

Teño uns cantos amigos, eu en parte tamén confeso ser seguidor, que seguen as aventuras de Ryan e Zed con asiduidade e alternan coa lectura de comics gafapastas ou películas de Kaurismaki. E non só estou a falar de ti, falo de máis xente.

Non teño outra explicación a este fenómeno salvo que as referencias indies e popies dan un toque de glamour a estes , certo é, superpijos de Californias suficiente para chegar a un público máis amplo do normal. Pode que explique a razón de por que un dos poucos produtos televisivos que non son capaz de aturar son os culebróns sudamericanos. Porque... ¿É O.C. algo máis ca iso?

As tramas están condimentadas co mesmo: relacións amorosas imposibles, loitas de poder, infidelidades, venganzas, fillos segredos, xiros inesperados e inexplicables, cambios de parella inverosímiles, chantaxes, xente en coma (non recordo agora mesmo a ningún pero acabarao habendo) e demais artificios habituais. Pode que o único que diferencie a estas series do Norte e do Sur sexa o luxo da produción e, por outra, a periodicidade. Seguro que Shakespeare e Cervantes terían problemas para facer unha serie diaria.

Xa que falamos de leit motivs o meu favorito de O.C. son as pelexas en reunións públicas provocando o conseguinte escándalo. Hai unha practicamente en cada capítulo e case todas teñen ao carapau de Ryan coma protagonista. Coma capullo chistoso obviamente sinto empatía cara Zed. O seu romance con Summer tamén axuda. Marisa é tan sosa coma o seu compañeiro e a súa roupa tena que elaborar un xaponés experto en miniaturización.

Os estudiosos da comunicación estudan a Dreyer, a Lars Von Trier e incluso a xente máis aburrida e impopular, pode que haxa unha identificación igual que me pasa a min con Coen, e esquécense das series de adolescentes e de trintañeiros que realmente son significativas da mentalidade da xuventude da nosa nación, de calquera delas. Pensade nos 90 en Sensación de Vivir, Melrose Place e agora en O.C.

Volvo a falar de min. Hai uns anos fun a un curso dun mes para ser guionista de teleseries. Ademais dun argumento para un novo produto audiovisual protagonizado por un obeso mórbido, fan acérrimo de Alonso que repartía pan polas aldeas de Bergantiños leveime a desagradable lección de que todas as teleseries (TODAS) se basean nun esquema ríxido narrativo. Aplicar esta terrible ensinanza a Seinfeld e Médico de Familia pode levar á tráxica conclusión de que non deixan de ser o mesmo. Aínda que Cicely se vista de seda, Cicely queda.

E unha última pregunta sen resposta definitiva?

2006-10-04T17:39:00.000+02:00

A personalidade defínese cos erros? É dicir, tropezamos na mesma pedra unha e outra vez e ese tropezar no mesmo obstáculo é o que nos define coma nós mesmos? A madurez é aceptar o que un non pode ser? A saber.

Prometo que o próximo post será menos metafísico e máis fatafísico (influencia mixta de Arrabal e Andrés Montes).

Preguntas sen posible resposta

2006-10-02T15:42:00.000+02:00

Vendo que non vos gusta Coetzee, ou non o líchedes formulo unha serie de preguntas posiblemente irresolubles para o voso esparexemento:

-¿Por que alguén aínda que a todas luces pareza ser unha persoa excelente, cunha atitude moi positiva cara ti e aos demais, que non fai nada malo a ninguén e se comporta con corrección aínda así caeche mal e desconfías dela?

-¿Cantas veces hai que votar algo, por exemplo a lei de patentes de software, ata que se dean conta de que non é boa para ninguén salvo para algúns poucos? (Supoño que unha resposta posible é cando eses poucos vexan cumpridos o seu desexo).

-Se Alonso xa rajaba dos seus compañeiros e xefes ¿Que dirá cando perda o campionato? (Esta si ten resposta, virá co tempo, mais apetecíame poñela aquí)

-¿É ser político unha profesión especialmente difícil ou e que os partidos non teñen xente válida porque os que valen están no privado gañando máis?

Aí vos quedan.

Coetzee si, Coetzee non

2006-10-01T11:32:00.000+02:00

Dúas persoas que merecen o meu respecto no terreo da literatura expresaron as súas reticencias cara o premio Nobel de África do Sur J.W.Coetzee. Un por a súa prosa fría, ríxida, desapaixoada, matemática e implacable que non dá pé ao humor ou á alegría de vivir. Outro porque prefire a escritura virgueira, adxectivada, rica e colorida. Dúas críticas para un mesmo autor.

A miña experiencia cos seus libros (polo de agora Foé, Elizabeth Costello, Desgracia, Infancia e Juventud) non lle quita a razón aos meus amigos. Todo o que din é certo. Por outra banda é un escritor de exactitude innegable, un gran retratista do funcionamento da mente humana e das diversas correntes escuras e bravas polo que a existencia nos arrastra.

Se eu lle tivese que poñer un pero sería que un ten ás veces a sensación de que se está a ler a un Kafka ou a un Dostoievski revisitado. Nada malo pero tampouco nada orixinal. Certo é tamén, que quizais non sexa a mellor lectura para unha tarde soleada de verán. Escoito ao lonxe a Chimo Bayo: "Coetzee si, coetzee non".

Gordan decepción

2006-09-23T13:27:00.000+02:00

Se crese no poder maléfico do Señor Torito pensaría que anulou as clases nos institutos porque:

a)Porque un neno llo pediu. Aínda non estaba adaptado á volta ao traballo e Tou, sabémolo por unha portada de Galicia Hoxe, gosta moito dos nenos.
b)Para facilitar a volta das vacacións e dar tema de conversa. "Mira que vento fai." "Pois non é tanto coma din.""Estes da Xunta".
c)Para que Galicia sexa portada dun informativo estatal. E para iso, como sabedes, é preciso unha catástrofe natural.
d)Coma parte da estratexia de Touriño, excomunista, para crear unha nova Cuba socialista.

Pero penso que as razóns reais son:

a)Que os políticos pasaron dunha deixadez absoluta cara este tipo de ameazas a unha paranoia profunda sempre na mesma dirección: cubrirse as costas.
b)Porque non houbo confianza no propio servizo meteorolóxico da Xunta, Meteogalicia, que restou importancia á ameaza. A Xunta decidiu facer caso a Antena3 e Telecinco e aos seus meteorólogos de medio paraugas que ilustraban a noticia con imaxes do Mich ou do Katrina.
c)A histeria colectiva e un estado ao que se deixan arrastrar os políticos populistas e seguidistas. Desgraciadamente todos e cada un dos partidos entran máis neste xogo.

A morte da socialdemocracia sueca

2006-09-19T18:24:00.000+02:00

non Con este post, que ben podía dar nome a unha canción de Nacho Vegas ou de Los Nikkis, certifico a derrota que non a morte da socialdemocracia sueca nas eleccións do domingo. Algúns ven o ideal e outros ao demo na maneira de entender o estado do benestar por parte destes rubios excéntricos de longas pernas e que tanto trastornaron, en versión feminina, a Alfredo Landa e aos seus garrulos sesenteiros.

Agora veñen os tártaros... ¿Acabarán co paraíso na terra? ¿Reformarán ata deixar irrecoñecible ese inferno no que todo o mundo ten as mesmas oportunidades no plano educativo e sanitario e se non teñen traballo danlles un salario? Posiblemente non porque a poboación ten unhas expectativas altas na acción dos seus gobernantes, así coma unha alta formación e unha estrutura difícil de desartellar. Así que ata é posible que logren atallar algún dos seus excesos e mellorar o sistema. A distancia, de todos os xeitos, tamén foi escasa. O malo é que no noso país vimos do franquismo e iso lastra o noso estado de benestar e, por ende, a nosa democracia, como explica moi ben este libro.

Sempre crin máis nas revolucións tranquilas e invisibles. Sempre pensei no sorprendemete rápido que se pasou do voto censitario ao voto universal, ou do monopolio moral da igrexa á píldora anticonceptiva. Non creo que esta sexa unha derrota para a humanidade, coma o meu ego pesimista me pode facer crer, senón unha maneira de coller impulso.

A sangue frio (Vida de can )

2006-09-15T18:04:00.000+02:00

Un home que lle pega a un can ocupa un, bastante valioso en termos económicos, espazo de tempo nun medio informativo nacional. Esta información recibe un tratamento privilexiado nunha televisión de alcance nacional- ou estatal se colledes a autovía nacionalista- polo que a autonómica-ou nacional- fai o propio.

A gran difusión do feito fai que gran parte da poboación de Aguiño, coñecido por ser berce de diplomáticos e pacificadores ao igual que outras poboacións galega coma Cangas, vaia aos xulgados clamando xustiza... Non para o suposto mal veciño, o que dá cun pao, senón para o verdadeiro mal veciño, o que denuncia torturas a un animal indefenso.

As señoras berran polo xulgado "Non tivo un problema cun veciño en 35 anos","se o can lle comía as galiñas tiña que darlle para que aprendera, que non fora a morderlle ao neto". E denuncian ao chivato, ao delator que busca o escarnio público a pagou a súa pena, "e non se entende que se remova o tema se non é por intereses do veterinario. Se quere aos animais, cómo en vez de gravar non intentou salvalo». O veterinario e a súa muller saen escoltados pola policía local.

Hai un dito no xornalismo que di que se un can morde a un home non é noticia, pero se o home morde ao can si. Habería que engadir, coletilla da era audiovisual, sempre que teñas as imaxes e , coletilla da era internet, se ten calidade para aparecer en YouTube. Cans, mulleres, nenos e estranxeiros son maltratados continuamente por cidadáns de toda condición social e cultural ao longo e ancho do universo coñecido. Unha caste de deporte universal.

Si, señora, hai que educar ao can para que non vaia ás galiñas nin ao neto. Pero se se ten que aplicar tan a fondo para aprenderlle ao animal e que o dono exerce peor de dono que o can de mascota. Recoñézao señora, e recoñeza tamén que o que di do can dise moito das mulleres ("algo faría"), dos nenos ("ten que aprender") e dos estranxeiros ("nos íamos traballar e non a roubar").

Non sei se en Aguiño len vostede a Koetzee, tranquila porque moitos contertulios de Sánchez Dragó tampouco, porque debo confesarlle que a lectura de Elizabeth Costello porque este libro fíxome reflexionar sobre se o respectar a todas as criaturas vivas non é un paso máis adiante coma especie. Un acto de xenerosidade desinteresada e sincera que só poden ter os máis grandes. Os máis baixos escalafón do mundo animal están exonerados diso.

Admito que me custa sentir empatía polos animais. Que este video, e outros peores, non causan en min máis desacougo ca un artigo de Jiménez Losantos. Tamén descoñezo se o maltratador en cuestión, ao igual que moitos dos criminais nazis, é unha bellísima persoa. Quizais non importe demasiado. Seguramente só se trate dun individuo que se move polas leis dunha sociedade, a galega, na que baterlle ao can, queimar o monte, contaminar o río, non traballar nun posto de funcionario público, mentirlle aos da cota láctea ou aos de facenda, ser rico sen ter as letras básicas, colocar a familiares en postos que pagamos todos e facer da chafallada un arte son pecados veniais.

Peloteo a un compañeiro da blogosfera

2006-09-07T17:06:00.000+02:00

Debo recoñecer que me encanta a Caixa de Xastre do Mendinho. Paréceme un blog necesario e refrescante por moitos motivos.

Un porque está feito por un profesional dun campo que se prodiga pouco pola blogosfera coma o dos enxeñeiros. Haiche moito xornalista, profesor de galego e estudante e as experiencias e referencias comézanse a repetir e aburrir.

Segundo porque sempre propón temas salientables e reflexiona de maneira intelixente, sintética, deixando aberta unha porta ao debate constructivo e introspectivo sobre Galicia e o mundo na sociedade da información e nun contexto globalizado.

Terceiro porque estou canso de blogs, coma Nada que dicir por exemplo, que son o espello da personalidade narcisista e adolescente do seu autor. Creo que o futuro do blog pasa por autores que den pola súa profesión, coñecemento ou experiencia vital un valor engadido ao seu espazo con contidos centrados en áreas temáticas. Basta de diarios de instituto, por favor.

Así que, Xosé Manuel, non escribas un vergoñento comentario de agradecemento e segue co teu traballo que o estás a facer moi ben a pesar da curta vida do teu blog.

Non fagades caso rapaces

2006-09-06T14:56:00.000+02:00

Sinto ser impopular, porque non é algo que me agrade, pero a selección española de baloncesto, a pesar do seu brillante papel, non é merecedora do Premio Príncipe de Asturias.

Ou si.

O Premio Príncipe de Asturias está cuberto de merda dende que llo dan a Alonsitos e se guían polo impacto mediático do galardón e non por facelo máis prestixoso ano a ano premiando a grandes deportistas con traxectorias brillantes. Como mostra algúns dos candidatos: Nadal (20 anos)- Federer (25 anos), Isinbayeva (na plenitude da súa carreira)ou o chinés Liu Xang. De feito a selección é unha incorporación de última hora.

O grandísimo campeonato realizado, a súa simpatía e espírito de equipo e as comporacións odiosas con outros deportes non os fan merecedores dun galardón que pretende (ja) rivalizar con Nobel. Cada catro anos hai un campeón do mundo de baloncesto e a memoria dos éxitos deportivos é de curta duración. Por iso temo que tanto eloxio, rapaces do basket, son sempre inmerecidos a pesar de que a vosa calidade deportiva está fóra de dúbida. Que non vos pase coma aos de fútbol e seguide loitando por mellorar e desfrutar na cancha que é, en definitiva, o que podedes aportar á sociedade. Non fagades caso deses que hai un mes non sabíades quen erades e nin sequera se dignan a ir aos pabillóns a entregarvos as copas.

Adeus Cidade Malota

2006-09-05T12:45:00.000+02:00

Rompo a miña promesa de non falar de min para facer un anuncio público. O vindeiro mércores comezarei unha nova etapa profesional o que implicará a fin das miñas visitas semanais á Cidade Olívica ou, máis propiamente, Cidade Malota.

Non coñecín demasiado Vigo porque o meu rutinario itinerario(estación de tren-taxi ao lugar de traballo-taxi de volta-estación de tren) non mo premitía . As visitas virxiliadas por Elric ou Mona foron de máis axuda.

O que un exército de urbanistas non conseguirá nunca será definir as cidades. Estas nútrense do espírito dos seus habitantes e Vigo é vital, dinámica, ruda e narcisista á par que acomplexada. Quizais o sitio de tolos onde traballei non poda ser unha xusta representación da cidade. Se buscase unha ligazón entre os habitantes e a cidade diría que é dura e implacable na superficie e amable e viva no seu interior.

Os melancólicos botamos de menos ata as bágoas. As miñas mellores condicións laborais non evitarán que estrañe a brisa mariña do porte e o comportamento kamikaze dos seus automobilistas. Despídome cunha frase do meu ex-xefe que creo que é reveladora do espírito vigués: Eu creo que é bo tentar facer cousas estimulantes aínda que pareza imposible a súa realización porque ás veces, incluso, saen ben.

Médicos

2006-09-03T17:40:00.000+02:00

A profesión de médico, que non doutor, é a máis valorada en España segundo unha recente enquisa á que xa fixen referenza. Lóxico se temos en conta que son os gardiáns da nosa saúde, o primeiro na vida e só precedido polos comezos, e que as súas contas correntes son avultadas.

Confeso que quedei fascinado con dúas entrevistas a sendos médicos-de-prestixo-escribe-libros: Eduard Estivil, autor de Duérmete niño e Valentín Fuster, La ciencia de la salud . O primeiro fíxome prantexarme se me tomara algunha vez en serio a miña saúde e comprendín a importancia de durmir ben. O segundo é simplemente un ser fascinante. Ten unha presenza propia dun sabio e impresionoume o seguinte diálogo entre entrevistador e entrevistado:

Entrevistador-Vostede conseguiu que no Hospital Monte Sinaí na súa consulta se atendese por igual a membros da familia Rockefeller e a xente humilde do barrio de Harlem.
Entrevistado (con absoluta seguridade)- ¿E acaso non debe ser así?
Entrevistador- Si, supoño que si, ao que me refería e que debeu ser excepcionalmente difícil conseguilo nunha sociedade tan clasista como a norteamericana.
Entrevistado (cun pequeno sorriso)-Si así foi pero esa conquista significa para min moito máis que todos os meus logros coma investigador.

Os dous médicos entrevistados resultaban incriblemente cercanos, cun poder de comunicación fóra de dúbida e deixando as pegadas propias de mentes preclaras e vontades de ferro que levan as grandes conquistas. Non creo que haxa moitos escritores e artistas con estas cualidades.

Ídolos de maiores e pequenos

Os médicos son os heroes de toda a familia. Os pequenos adoran todo o seu arsenal de obxectos cortantes e batas brancas (¿por que raios non quererán ser carniceiros?), a xuventude envexa as súas contas correntes e o seu prestixo social, os maiores só queren ter un fillo/neto médico para que diagnostique todo tipo de enfermidades ao clan familiar.

E está House... Aínda que neste caso non se trata dunha serie sobre a mediciña senón sobre a ética persoal enfrontada á profesional, a mentira, a soidade e a morte. E Urxencias, Hospital Central (se realmente é unha serie sobre médicos), e Anatomía de Grey e tantas outras.

Isto non foi así sempre. En épocas pretéritas o exercicio da mediciña era unha profesión de segunda composta por "matasáns" e maleantes. O avance da ciencia, con investigacións coma a de Valentín Fuster, trouxo consigo ese cambio de estatus. Admiro o sacrificio dos estudiantes de mediciña e creo que é xusto que recollan un certo recoñecemento social e económico. Sen embargo outras profesións con carreiras máis fáciles coma maxisterio parécenme de maior importancia porque crean e producen individuos que xestionarán o futuro da sociedade.

A mediciña permite gañar en benestar e prorrogar a vida pero non trae o pan a casa nin dá cartos senón custes, e moitos. É necesario que outros profesionais de menos prestixo sufraguen esas contas. Profesionais que non gozan do visto e prace da sociedade que si teñen avogados, médicos e funcionarios. Por suposto non culpo aos médicos deste estigma social. Cúlponos a todos.

¿Outra prensa do corazón é posible? (ou desexable)

2006-08-30T17:00:00.000+02:00

Unha morea de casualidades e circunstancias levou a que a prensa rosa española, que é seguida por máis interese pola audiencia e cunha decisiva influencia na opinión pública, se ocupe dun tema "serio" (coma se a vida de Cayetana Martínez de Irujo non o fose).

A corrupción en Marbella, grazas ao famoseo de baixo perfil que (Gil)*2 introduciu e á Pantoja, é o epicentro da crónica social. Co seu estilo baseado en berrar máis có do lado mentres se guinda o código deontolóxico ao lume os comentaristas televisivos amosan ser moi arroutados á hora de acusar a quen sexa (lembrade como pouco antes das eleccións xerais de 2004 destaparon un Magrittiano romance entre Cayetana Guillén Cuervo e Aznar)e insaciables á hora de tirar do fío. Alégrome de que a infamia dos de sempre sexa o centro dunha información tan popular e que, esperemos, contribúa a evitar a impunidade dos delincuentes.

Sen embargo a súa incompetencia á hora de facer información e non show business queda patente con demasiada frecuencia. Coma por exemplo cando un "piriodista" dixo que os encarcelados da "Operación Malaia" mantiñan conversas dende os seus módulos cando hai aparellos que o impiden en todo o centro. Por outra semella unha continuación natural que despois de traer a maltratadores, prostitutas, vagos profesionais e drogaditos aos platós agora sexan os excompañeiros de cadea de Roca as estrelas dos platós. De seguro que alguén honrado, por pura estatística, acabará por pasar por un deses programas.

A posible alternativa poderían ser programas como Chanel nº4, de cuatro, que trocan caspa por glamour con alto cotilleo sobre Hollywood ou sobre moda e alta costura. Para min non ten ese ambiente de pillavanería da rúa polo que, ás veces, fai bocexar un sorriso pola cara lavada do sinvergüenza de turno.

Dito isto: ¿Que excusa ten a prensa do corazón para non amosar a súa indiscutible profesionalidade tendo un tema tan xugoso como o de Marbella? ¿Ë posible unha prensa rosa rigorosa, de calidade, entretida e que se nutra de información sen incorrer en faltas á honra de cada persoa cada vez que lle poñen un micrófono a alguén na boca? ¿Dará o tema para tanto ou pasará coma na prensa deportiva (e por que non, xeral) que de tanto espazo por encher é posible que o teñas que encher con nada e iso sexa precisamente o que ofrezas?

Punto para Pluto

2006-08-28T01:00:00.000+02:00

Rompendo todas as quinielas o primeiro planeta que fixo desaparecer a humanidade non foi a Terra senón Plutón. Este corpo celeste pasa a ser planeta anano porque debido ao seu tamaño outros astros poderían ter esa consideración polo que habería overbooking de planetas no noso sistema solar. E iso sería terrible porque o nome dos danzaríns arredor do sol é unha das poucas cousas de cultura xeral que sabe (case) todo Dios. Os alumnos de primaria non aturarían tal esforzo.

Esta decisión tomouna aUnión Astronómica Internacional reunida en Praga a pasada semana. A ciencia, a nosa máis fiable ferramenta para coñecer a realidade, lémbranos que está baseada en convencións reversibles co tempo. Curiosamente a ciencia é un sistema de pensamento que ten coma píar que admite a súa infabilidade e, nunha caste de destino fatal, parece ser sempre propensa a negar as súas verdades. Aínda que neste caso trátase dun pequeno cambio de criterio.

Custa atopar verdades fiables e duradeiras. Un mundo postmoderno cheo de subxectividade, marcos interpretativos, especulacións... Este relativismo marea e fálanos dun mundo dunha complexidade crecente que quizais o ser humano non esté preparado para aturar.

Resplandor corrupto

2006-08-25T01:07:00.000+02:00

Un requerimento para ser rico podería ser o de ter a capacidade de dilapidar grandes fortunas. Só aqueles quen de facelo, forrarse e desforrarse con frenesí e estilo, poden afirmar coa mirada alta que eles naceron para ser millonarios. Aquí ao lado teño a Whitney Houston que asente.

Antes de ser visitada por demos e compartir piso con pipas de crack foi unha estrela de talento, éxito e fortuna. No verán do 92 as pneumáticas cantantes das orquestras lucíanse, uns tonos por debaixo, coa balada I will always love you . Que dende aquela se convertiría na pedra de toque de calquera voz feminina disposta a cantar.

Mágoa, raiba por malgastar unha vida tan envexable ou indiferencia ante a deusa caída. Presupoño a validez destes sentimentos para exercer un xuizo moral. E as explicacións poden ser a presión do estrellato, a dexeneración moral dos máis poderosos, a perda de contacto coa realidade, a procura de alivio... e a seguir.

Non obstante se imos á causa última da decadencia creo que é estríctamente unha: se chegou a esa situación é porque estaba en disposición de facelo. De seguro que Whitney, ou calquera, non asinaría acabar así pero o mesmo fascinante camiño que a levou arriba agora arrástraa ao fondo do pozo. E xa sei, que hai fracasos moito máis estrepitosos que non contaron cun éxito previo, e tamén son consciente de que a maioría das estrelas do rock, se sobreviven, acaban por deixar as drogas, contratar a un asesor financeiro e pasar a vida entre o campo de golf e as xiras ás que te van ver os netos dos teus primeiros fans.

A onde quero chegar é que sentimos fascinación pola caída dos nosos ídolos. E que estes escarpados descensos prodúcense porque certos individuos, con estrela. Só saben triunfar e fracasar ao grande, coa banda tocando e os fogos artificiais estourando. En parte porque nos seducen os heroes e porque o que os distingue dos mortais é que (aparentemente) poden definir o seu destino e de maneira única. En parte porque ver derribarse ás torres máis altas consola e fai crer nun (falso) equilibrio cósmico.

A decadencia é unha peaxe obrigatoria para todo ser que floreceu. Parte do trato. É difícil aceptar a súa brutalidade as veces pero ninguén pide desculpas por recoller as flores. De todos os xeitos recupérate Whitney, de parte dun non-fan.

Poña unhas cortinas

2006-08-14T22:08:00.000+02:00

Na declaración institucional e, non obstante, solemne, feita polo presidente da comunidade de veciños de Galicia podíase observar ás súas costas Santiago de Compostela posiblemente, sen querer comparala cunha marca de cervexa, a máis fermosa cidade de Galicia.

Podíase ver a Catedral, a máis abraiante da provincia da Coruña, a zona monumental... e as urbanizacións novas do trinque cun aire a película de utopía sombría e os edificios amoreados na procura dunha raioliña de sol. Xa sei, xa sei que Santiago é así e que se lle vai facer. Máis decatádevos de que nunha declaración institucional suponse que os detalles deben estar perfectamente calculados e imprimir unha imaxe de sobriedade e garantía.

Vale, é posible que ninguén se tome en serio ao presidente de Xunta salvo el mesmo. Ese é outro problema. Do que vos falo é de que a cotrosidade, a nugalla e o malfacer están por todas partes. Que non deixan de ser produto dos nosos males endémicos: a covardía, a falta de imaxinación e a envexa.

Ou ben se fai mellor a escenografría para que non saian as nosas miserias urbanísticas en pantalla ou se amaña a paisaxe do país. Sabendo como sabemos que a política é un arte de tempos cortos coñecemos a resposta máis realista. Así que señor Salgado, poña unhas cortinas. Como non encontrei foto nin vídeo da noticia déixovos cunha emotiva actuación musical. Próximamente haberá un post sobre o meu problema co YouTube.

Aí estamos

Homenaxe

2006-08-11T14:23:00.000+02:00

Unha homenaxe é unha mostra de admiración sincera e un recoñecemento público deste sentimento. Este video que atopei pola rede do artista dance Roger Sánchez destaca pola súa fermosura e sinceridade.

Quen crea que este post serve para amosar parte da infinita colleita friki da Internet anda errado. Poucas veces vin un tributo tan sentido e preciso sobre un personaxe peculiar e extraordinario coma Boby Farrel.

Farrel pode ser arestora un branco fácil do escarnio e maldicer. Noutrora viviu no cerne do éxito dunha cultura hedonista e de memoria de peixe que devora ídolos e referencias cuspindo carozos en forma de seres humanos. Un artista devido en pallaso e que non recibiu os froitos do seu traballo. Sen embargo sempre será un exemplo de coherencia e de liberdade de pensamento e espírito polo que contará co meu respecto.

This fire is out of control

2006-08-09T09:45:00.000+02:00

Son máis partidarios das respostas que das preguntas. Visto o visto co dos incendios só se me ocorren preguntas:

¿Por que a maioría dos concellos afectados polo lume non están gobernados polo Partido Popular e se sitúan nas cercanías das cidades e das vías de comunicación principais? ¿Por que non arden desta volta as inmensas masas forestais abandoadas de Lugo e Ourense? ¿Por que moitos alcaldes de diminutos concellos cuxa existencia é maís que cuestionable non aceptaron o modelo máis racional proposto pola consellería de Medio Rural?

¿Por que cando un narcotraficante ou o asasino dunha rapaza entra nun xulgado é acosado por unha marea humana que o esnaquizaría se lle desen a oportunidade? Non digo que sexa unha situación desexable pero... ¿Por que hai esa falta de escarnio público cos incendiarios? ¿Por que non hai reportaxes de perfil con música de película de terror sobre as escuras motivacións desta xente? ¿Ata cando a impunidade social?

¿Se realmente as sospeitas sempre recaen nos mesmos colectivos (as compañías de hidroavións e os reténs, os pastores e cazadores, os madereiros-aínda que discrepo con esta teoría, e as intereses inmobiliarias - absurdo coa nova lexislación) porque non se fai un seguemento como se fai con terroristas, narcos ou delincuencia organizada?

¿Fai falla saber galego para apagar un lume? A isto respondo eu: non. ¿Fai falla saber o idioma dun sitio para traballar na administración pública? O sentido común dime que si. Por outra gustaríame saber se nos estatutos de El Mundo pon que hai que saber español ou non ser analfabeto para dirixir o xornal...

¿Hai un problema de falta de medios para acabar co lume? Depende de como se mire. Vai en contra da lóxica ter un sistema para aplacar as lapas, e o de Galicia é do mellor do mundo, pensado para atender incidencias nas catro esquinas da comunidade e con focos estratéxicos. Para acabar con iso farían falla un equipo de intervención antiterrorista, CSI e Chuck Norris. A solución real é a prevención (ao que moitos alcaldes do PP se negaron), os cortafogos, limpar o monte, condeas duras para os incendiarios e acabar coa impunidade social. ¿Feijoo e Rajoy apagando o lume cunha mangueira de xardín son axuda? Para provocar o vómito únicamente.

¿Ten solución o problema dos incendios se a poboación non vé a natureza cun valor? ¿Farían o mesmo cos edificios, os barcos, os restaurantes de marisco e churrasco ou coa catedral de Santiago? Na miña breve estancia en Cataluña a xente estaba consternada porque había un incendiario que anda a prender lume por aí. Non entendían como alguén podería ser tan ruín e imbécil. E esa é a pregunta máis dura. ¿Como podemos ser tan imbéciles e ruíns? ¿Merecemos algo mellor ca isto realmente?

E unha última hipótese arriscada: ¿É Alex Kapranos, cantante de Franz Ferdinand, o Gran Responsable de incitar á xuventude galega a queimalo todo despois do seu gran peche de actuación en Vigo? ¿Son gafapastas modernillos que equipados con queroseno, Converses e gafas de pasta van nos seus coches tuneados e con Bowie soando no coche os que fustigan á galicia escura e real?

Bigmouth strikes again

2006-08-01T18:08:00.000+02:00

Resúltame insoportable o egocentrismo e sen embargo vou facer unha afirmación tremendamente egocéntrica: creo que é necesario que siga adiante con este blog. Non para o voso entremento e estremecento senón por razóns meramente egoístas.

Abrúmame a gran cantidade de autocomplacencia, conformismo e conmiseración ao redor do meu universo próximo. Por outra resulta esgotador que me toque sempre encargarme de sacar o lixo. Sen embargo calar resúltame máis insano. Prefiro envelenarme a boca.A veces o blog sanda. Lera unha vez no xornal que unha alta porcentaxe de adolescentes deixaran de ir a psicoterapia cando comezaran co seu blog.

Tamén estiven a pensar en quitar os comentarios. Cheguei á conclusión de que resultaría absurdo porque algúns son case a única satisfacción da edición desta web. Non podo negar que me amala o costume dalgúns lectores de na vez de saudarme recitan o meu último post agardando algún comentario enxeñoso ou nova revelación. Pois non, todo queda no blog e así debe ser. Aos que me coñezades en carne e óso rógovos que evitedes este hábito malsano. Para facilitarvos o labor teño pensado evitar na medida do posible as autobiografías e miserías persoais. Aproveito para pedirvos que non fagades valoracións do blog ou dos posts. Supoño que @s vos@s amantes non os calificades (in)satisfactoriamente despois de cada encontro. Simplemente desfrutades, sufrides ou sentides que teríades aproveitado máis o tempo indo ao súper a mercar pinzas para a roupa. Pois isto é igual.

Se non vos gusta é o voso problema ou do camareiro que vos teña que aturar.

Unha vez que volva da miña viaxe á civilización prometo manter certa regularidade na escrita. Ata entón.

O autor avisa

2006-07-14T14:38:00.000+02:00

Mi blog está vivoooooo él no está muertoooooo. (Eso que o anterior non era unha despedida senón rabia irracional. Volveremos pero non sei nin como nin cando. Paciencia)

O autor insulta aos seus leitores para que definitvamente abandoen o blog

2006-07-12T17:57:00.000+02:00

Marchade rufiáns, malandríns, badulaques, paspáns, paifocos, botarates, malas persoas, largádevos xa.

¿Quen son eu para dicirvos nada?

2006-07-11T11:09:00.000+02:00

Tal vez teña o deber de poñervos unha excusa polo tempo que pasei sen escribir nada aquí. Pero non o farei, ao fin e ao cabo o mundo seguíu xirando igual.

O goberno segue a escenificar unha negociación con ETA que sirva para ter a todo o mundo contento mentres os maiores amigos da democracia tentan convencernos de que sentarse nunha mesa con Otegi e o mesmo que conspirar co diaño para dominar o mundo.

En curta visión, os nosos amigos do bipartito máis un continúan a negociar unha chea de características bizantinas do presunto novo Estatuto que os xornalistas non conseguen explicarlle á xente. É probable que nin eles mesmos nin os políticos as entendan, e por iso se empeñan en resumilo todo nun “ponme alá esa nación”.

Coa mesma forza de espirito coa que o presidente Mao ordenaba purgas hai xa tantos anos, China converteuse na cuarta potencia económica mundial, a expensas de Francia. Isto amosa que o mercado libre con cidadáns esclavizados é o máis eficaz do sistemas económicos. Eu recomendo ir facendo unha censura caseira de Google, para coller hábito. E se podedes comezar a reeducarvos sos, mellor.

Aproveitando o despiste causado pola ameaza amarela, en México houbo eleccións que se supón que gañou alguén que se supón que gobernará. Aínda así foron máis limpas que as que se celebraron no Real Madrid, que poderían servir como argumento para un episodio de Los Soprano: “Hei, Tony, aquí hai un que vota polo rival. Pártamoslle as pernas”.

O mundial de fútbol (sí, xa sei que a moitos non vos interesa o tema, así que por favor, saltade de parágrafo, gracias) tívome abducido durante todo o mes, a pesar de que sistemáticamente perdían os equipos que eu quería que gañasen. A excepción foi a final, na que ía con Italia porque o xogo dos galos rematou por facerme máis anti-francés que o propio George W. Bush. Só espero que agora non se lles ocorra comezar a dar indultos polo asuntiño ese da corrupción.

Polo tanto, coa de cousas que pasaron, non vos puidestedes aburrir sen min, así que non hai excusa que valla. Como diría Andrés Montes, aquí estamos, ¿non?

Dúas notas sobre a información da jalisia

2006-06-06T17:06:00.000+02:00

Será deformación profesional. A grande noticia da TVG hoxe é que vai calor. Adicaron uns 5 minutos de informativo a tratar ese feito insólito, especialmente no verán, con conexións en directo, vídeos, consulta a expertos... Vou acabar por pensar que os contidos de maior relevancia social dos xornais son os sudokus.

Tamén me chamou a atención o titular da Voz Madrid prima a Galicia con 42 millones para desarrollar la ley de dependencia. ¿É esta a maneira que ten Zapatero de evitar un alzamento nacional ou un Plan Quintana?

PD:O gran protector da esquerda española superouse.

Superemos a fin do mundo

2006-06-06T13:35:00.000+02:00

Alguén tocoulle o ombro. "Xa está, aquí acabou todo". Estaba envolto en mantas, sumido na escuridade do soto da súa casa, agochado entre un monte de caixos agardando pola morte. E a morte parecía que chegara.

"Levanta, podes saír". A voz resultáballe familiar e preguntouse que podería haber máis íntimo que a morte para un vivo. Con suma cautela foi asomando a cabeza ata que puido ver ao seu amigo na prenumbra. "Érguete sen medo.Estamos a salvo." Soñara con volver oír esas mesmas palabras outra vez na súa vida. A cara do seu amigo emitía unha luz provocada por unha felicidade inmensa. Pola contra a face do noso protagonista estaba chea de incomprensión.

"Non resultou como nos pensabamos". A incredulidade tornou en estupor. Só un protagonista lovecraftiano podería deformar así a súa cara ante unha sorpresa de dimensións irrazoables. "É imposible, é imposible..." Non deixaba de respirar. Derrubouse e púxose a chorar. O seu compañeiro apertouno contra el e foille susurrando a verdade no oído:"Non era coma nós pensabamos. Coa morte de Rocío Jurado o mundo non se acabou e segue para adiante."

Superado o trauma inicial preguntou se o sol seguía saíndo polo horizonte, se as placas tectónicas non rebentaran, se meteoritos do tamaño de Kazajstán non devastaran o continente, se as augas non sepultaran a cidade e se a poboación non caera baixo o efecto de miles de praga. Nada diso pasara. Incluso seguía habendo gasolina nas gasolineiras, os hospitais seguían a funcionar con listas de espera (o cal era, cando menos, signo de normalidade), os trens saían cando lle cadraba e Zapatero estaba no goberno. Todo seguía adiante, a pesares de Rocío.

Unha historia de segundas oportunidades

2006-06-03T23:11:00.000+02:00

Ninguén me puido confirmar a procedencia dese home aínda que había que non dubidaba en adxudicarlle unha infancia difícil ou un desequilibrio dos neurotransmisores para explicar aquela tendencia a alertar sobre a catástrofe permanente ao redor nosa. Nin sequera nisto había acordo. Moitos afirmaban ter coñecido ao individuo cando se comportaba coma un pai de familia cariñoso, un estudante trouleiro, un bailongo de verbena ou o bromista da oficina ata que deu en converterse nun profeta da apocalipse.

Moitas das historias referidas a el comezaban cunha pequena anecdota reveladora. Por exemplo, alguén aparcara en dobre fila e obstaculizaba a saída do seu vehículo e el afirmaba con voz grave: "Este automóbil está devastando a convivencia cidadá e creando unha crise viaria de impredecibles consecuencias. O seu responsable debería ser castigado con todas as da lei". Nun proceso gradativo estas frases comezaban a introducirse no seu ámbito doméstico. Así, dependendo sempre da versión, dixéralle á súa muller ante unha sopa estremadamente salgada "Esta sopa é un malvado atentado contra a saúde dos membros desta familia. O cloruro sódico que aquí introduciches é un claro intento de segar as nosas vidas cruel ser ¿humano?"

Como en calquera traxedia o protagonista ía perdendo todo canto o rodeaba. A familia xa a perdera despois de comentar os posibles destinos de vacacións, despois tocoulle ao traballo ("As actividades de piratería que nesta empresa se desenvolven fanme recordar aos mongois saqueando cidades por toda Asia"), aos amigos ("a alegría que me invade sería estrema de non ser porque sospeito que detrás das vosas, en principio, altruístas intencións agóchase a posibilidade dun secuestro por parte da banda terrorista ETA") e ao can ("dende a túa, por probar aínda, fidelidade canina autoexcúsaste por encher de refugallo fedorento o planeta mais eu sei que hai bioterrorismo no fondo do teu corazón").

Convertiuse nun paria. A comunicación con el resultaba insoportabale porque quen podería convivir con aquel heraldo da apocalipse. En consecuencia o seu discurso volveuse tan terrible que xa non dispoño de palabras para reproducilo. Din algúns que o oían rosmar o seu rancor nas portas das igrexas ou na estación de autobuses que ao final a penas podían distinguir á súa voz dun furioso trebón.

Neste punto as versións fanse moi diverxentes e moi coincidentes ao mesmo tempo. Hai algúns que din que sucedeu en Madrid ou Valladolid, outras que nun sitio máis pequeno de veraneo. A maioría afirman que foi un encontro casual aínda que hai quen di que chegaron alí pola sona dese home. Fose coma for case unánimemente todos contan coma dous homes de traxe e garavata se achegaron a el -derrotado,disposto a entregarse a morte, absurdo.

"Estimado amigo, chámome Ángel e el Eduardo. Levamos as rendas dun partido político na oposición e necesitamos darlle un toque máis castrofista aos nosos discursos. Cremos que ti podes ser o noso home."

O resto xa o coñecemos todos.

Príncipes de Asturias, reis de New York

2006-06-01T13:32:00.000+02:00

Acaban de concederlle o premio Príncipe de Asturias na súa modalidade de letras a Paul Auster. Alegrámonos por el. Confeso que disfruto dos seus libros, e que nos tres últimos meses lin dous del e que quedei con ganas de máis. Sen embargo algo fede no Principado.

O ano pasado ou o anterior o xurado deste premio considerado, segundo as televisións madrileñas, o nobel de prata foi parar para a creadora de Harry Potter, JK Rowling. Non pola súa prosa senón pola universalidade do seu personaxe entre os nenos de todo o mundo. Unha homenaxe á maquinaria da industria cultural anglosaxona en definitiva. Por outra banda sempre hai algún español no palmarés con casos realmente aberrantes como Fernando Alonso, o equipo español de maratón de Helsinki 97 (ubi sunt?), Arantxa Sánchez Vicario ou caer en contradiccións evidentes como darlle ao premio aos presidentes de Brasil Henrique Cardoso e Lula da Silva con políticas, en principio, opostas.

Esta tendencia a premiar a mediáticos e a heroes patrios acentuouse nos últimos anos. Polo de agora este ano van ser premiados o creador de horrores manchego Pedro Almodóvar (aínda que recoñezo o seu mérito para facer o que Lincoln non puido facer: enganar a todo o mundo todo o tempo), o caritativo Bill Gates, National Geographic e o científico, curiosamente, español Juan Ignacio Cirac.

Paul, caesme ben e gústanme os teus libros, pero creo que hai autores que o merecían máis por non gozar do recoñecemento que ti xa tes de teu, por ser menos accesibles ao público pola súa prosa ou polo idioma no que escriben e por idade. Espero que, como nas túas historias, nos atopemos por casualidade un día e cho poda explicar.

Aínda máis egocentrismo (que lle imos facer)

2006-05-24T18:29:00.000+02:00

Gustaríame escribirvos algo enxeñoso, divertido ou que vos fixese reflexionar. Mais non vai ser o día. Como non teño nada que dicir só me queda venderme a min mesmo, como fai unha prostituta co seu corpo ou un xornalista coa súa integridade. O outro día unha amiga miña pasoume un test cunha serie de preguntas sobre min. Algún día farei unha entrevista a min mesmo pero espero que isto sirva para rirvos un pouco ou facervos reflexionar sobre se non sería mellor deixar de navegar e traballar na vez de ler estas patochadas. Aí vai:

.Que hora é?: 18:32h
1. Nome Completo: Por seguridade non o direi.
1. Alcumes: Joao, Juan, Suan, Paco, Jesús, Xoanciño do Cou-Cou, Xoan de Carreira e o peor de todos, e por ende máis popular, Xan.
2. Por quen te puxeron o teu nome ? Por un carteiro bohemio (lease putero) de Porto do Son que foi o meu padriño. El chamábase Juan e a miña nai por putear galeguizou o nome.
4.Signo Zodiacal: Piscis con ascendente Libra, mono no chino e casa no azteca.
5.Tatuaxes: Se non admitimos a cara, ningún.
6.Amaches tanto a alguén como para chorar: Se non fose así sería un desgraciado.
7.Estiveches nun choque de coches?: Algunha vez nas festas de Noia
9. O vaso medio cheo ou medio baleiro?: Aínda que está medio baleiro eu estou sempre a piques de afogar nel.
10.Color de ropa interior favorito: Un que non chame a atención
11. Numero favorito: 17
12.Color favorito: O das tardes do verán
13. Supersticioso: Só no futbolístico e cunhas botas negras que teño.
14. Tipo de música de preferencia: A boa.
16. Flor: Orquídea.
17. Cando foi a túa última visita ao hospital: Para ver ao meu tío que morreu ao ano seguinte.
18. Como te ves en dez anos:Máis gordo, máis calvo, máis frustrado, máis emparanoiado, máis inútil, máis pobre. En definitiva: sempre máis.
19.Que cambiarías de tu vida: Soio ser eu quen fallo... Pero partindo de que é imposible gustaríame ter máis estabilidade laboral e casa propia.
20.O primeiro que pensas cando te despertas: ¿Canto falta para o venres? Salvo na fin de semana que penso ¿Canto falta para o luns?
21.Que hai nas paredes da túa habitación?: Cousas que eu non puxen.
22.Nomea á persoa que tal vez non comente este post: Aquí
23.Nomea á persoa que seguro responde: Mona
24 Quen te gustaría que o respondese: O Choqueiro
25. Que lle dirías a alguén e non te atreves: Dame o teu patrimonio e suicidate ou Se a nai dos meus fillos e mantenme o resto da miña vida.
26.Deporte favorito: Os que practican outros.
27.Timido ou extrovertido: Sociable pero reservado.
29.Gústache leer: A miña postura sobre a lectura é a mesma que sobre o sexo.
30.Falas algún idioma: Galego non monolingüe inicial, castrapo, mal inglés (Alan if you are reading this you can confirm it), portugués de ir comprar toallas e francés de taberna.
31.Pasatempo libre favorito: Recriminarme o que non fago.
32.Praia ou montaña: Climas suaves.
33.Coleccionas algo: Frustracións, amigos, recordos, anécdotas chorras, rexeitamentos de curriculums por parte das adminstracións públicas...
34.Tes algunha fobia: Cascudas, non falo de Ronaldo pero si de Roberto Carlos, os irmáns Hierro, Raúl, Iván Ferreiro... Así a bote pronto...
35. Cando foi a última vez que choraches: Penso que pode facer xusto hai un ano pero cada vez choro menos.
36.Gústache a túa letra?: Cando a entenda direiche
37.O pan gústache con qué? Con pan (en serio)
38.Se foses outra persoa, serías o teu amigo? Difícil elección pero diría dous compañeiros de promoción en xornalismo: P.C. e M.L., o meu pai e, de poder elixir alguén famoso, Giovanni Van Bronckhorst.
39.Tes un diario de vida? O blog é algo polo estilo.
40.Es sarcástico?: Seguinte pregunta.
41.Saltarías en bungee (puenting)? Cando facer puenting significase a xuventude eterna encantado.
42.Cal é o teu cereal preferido? Smacks de kellogs.
43.Desabrochas os zapatos antes de sacalos? Habitualmente si.
44.Crees que eres fuerte? Non, pero en certas situacións si o son
45.O teu helado favorito? De fresa e nata e italiano.
46 ¿Canto calzas? 39-40
47.Roxo ou Rosa? Depende da Rosa que sexa
48.Qué é o que menos te gusta de ti? A falta de vontade
49.A quen estrañas moito? Ao meu primeiro amor.
51.Qué color de pantalóns e zapatos tes postos? Azul oscuro.
52.O último que comiches hoxe? Polo asado
53.Qué estás a escoitar neste momento? Metallica coa Sinfónica de San Francisco interpretando Of wolf and man.
54.A última persona coa que falaches por teléfono? A secretaria dun director xeral da xunta
55.Trago favorito? O zume de laranxa
56.Deporte favorito para ver por tv? Furbor
57.Comida favorita? As uvas moscatel
58.Película de terror ou final feliz? Nin unha nin outra
59.Última película que viches no cine e con quen? Spellbound e so
60.Día Favorito do ano? O 17 de maio.
61.Inverno ou verán? Mellor eses dous que a primavera ou o outono. Un verán moderado.
62.Bicos ou abrazos? Apertas.
63.Postre preferido? Tarta de mazá.
64.Onde é o máis lonxe que estiveches da túa casa? Berlín
65.Estiveches namorado algunha vez? Si
66.Arrepentiches algunha vez de algo? E quen non?
67.Color de ollos preferido: Verdes (si, son egocéntrico)
68.Nome de rapaz e de rapaza favorito: Giovanni e Patricia
69.Fumas? O dos demais.
70.Condóns de laranxa ou de limón? Declárome de kas laranxa pero os condóns insípidos por favor
71.Sexo con amor ou sexo con morbo? Con morbo non probar, sen amor non me gusta. (Se algunha me quere demostrar que estou equivocada que mo faga saber)
72.Usas algunha muletilla? Supoño que moitas. Dicídeme vós.
73. Tes algo pendiente por facer? Todo
74.Un momento especial na túa vida: Elaborar este post.
75.Es feliz? Non creo que me poda queixar.
76.Que hora é agora? 19:05

Esa xente tan intelixente que nos goberna

2006-05-23T15:09:00.000+02:00

A raíz do caso da Deputación de Lugo (e non sei por que a todo dios tende mirar tamén á de Ourense) volven as opinións desfavorables cara os políticos: son todos iguais, están para que o están e non fan máis que roubar. Os homes públicos, as connotacións do público son sempre negativas, son calificados coma indignos de nos gobernar.

Probablemente unha cualidade que ninguén rexeitaría ter para si é a da intelixencia. Entre outros motivos porque a intelixencia vale para moitas cousas e así, con esta ferramenta, podemos tanto gañar unha partida de xadrez coma partir un coco sen usar (literalmente) a cabeza. Se se analizan polo miúdo todas as estratexias enrevesadas e a documentación que funcionarios e empresarios lugueses se pasaron por baixo da mesa atoparemos un labirinto de picaresco que a min mesmo, confeso, cústame entender. Leo os periódicos e non podo máis que marabillarme pola cantidade estrema de inxenio e atrevemento necesarios para realizar a delictiva obra. Só se me ocorre comparación posible co que pasa no fútbol italiano.

E se vós queredes ser intelixentes quereredes ter uns políticos acordes coa vosa categoría mental. Para min queda claro que o ben dunha sociedade provén das emocións que compartan os seus individuos e non da súa capacidade para desenvolver razón porque esta tende, inevitablemente, a tornarse absurda. Máis ética e menos deputacións. Así todos os funcionarios corruptos e familiares que montan empresas para roubar o diñeiro público non servirán de baluarte do sistema.

Finlandia

2006-05-21T11:43:00.000+02:00

A victoria de Finlandia no festival da canción de Eurovisión confirma unha verdade evidente que non pode ser expresada doutro xeito: os fineses son raros.

Vaite saber por qué pero á miña facultade acodían moitos destes nórdicos na procura de calor humano no profundo sur europeo. Así facíase inevitable contactar con algún despistado polos corredores. O que máis me impresiona dos finlandeses é que, por mor do seu idioma, non cambian a entonación da súa voz no máis mínimo. É igual que estean a ser torturados ou estean no medio dun orgasmo que a súa voz deslizarase monocorde polas súas gorxas. En concordancia coa súa voz está a súa cara de profundos ollos azuis inexpresivos.

Un pallaso arxentino contou que unha vez fixeron un espectáculo alá e o seu compañeiro deulle unha labazada, de broma enténdese, e que todo o público abandoou o local como protesta ante a violencia aí exhibida. Porque tómanse a vida en serio, algo que realmente, como cidadán provinte dun espazo social inxusto, corrupto que ama a improvisación, non podo entender.

Cóntame un amigo meu que os Finlandeses consideran aos Suecos uns extravagantes e que os de Suecia ven aos seus veciños coma uns brutos. Nos anos 50 era un dos países máis pobres da rexión e grazas ao seu aproveitamento intelixente dos seus recursos forestais lograron un certo nivel de vida. O diñeiro gañado investírono en crear empresas de telecomunicacións e agora son un exemplo de civilización cando a principios de século tratábase dunha tribo de bárbaros segundo os seus veciños. Hai comparanzas odiosas pero algúns exemplos moito máis.

Creo que escribo todas estas liñas co único motivo de deixarvos unha foto dos gañadores. Aí vai. De Eurovisión falaremos outro ano.

Crónicas Messianas

2006-05-20T22:48:00.000+02:00

Sei que moitos de vós levades tempo esperando a crónica por parte do comentarista coñecido como Leo Messi. A miña intención era publicala íntegramente pero o texto supera as 20 páxinas polo que resulta pouco práctico. Quizais o colgue nalgunha páxina pero a mellor idea é que quen queira recibir unha copia do documento, xentilmente editado por MSP, envíe un correo a kaspioto2@yahoo.com e enviareillo encantado.

Podemos afirmar sen temor a equivocarnos que o fútbol é un tema secundario. Ademais da crónica da final da champions hai varias crónicas inéditas, letras de cancións, fragmentos do Home sen atributos e as habituais peripecias do autor.

Lagoas de memoria

2006-05-20T21:26:00.000+02:00

Hoxe tiven unha lagoa de memoria que, nos últimos tempos, falla máis da conta. Aterricei en Noia e cambiaran o pavemento por unhas horrendas lousas de granito gris que revisten moitos edificios das vilas galegas onde o terror urbanístico é o rei e a mediocridade estética de espírito a pauta a seguir. Pode que fose o impacto negativo o que me impediu recordar cal era a disposición anterior do chan da miña rúa. A ironía leva a que esquezamos as columnas mestras do lugar de onde vivimos, ou das nosas relacións sociais, ou da nosa situación económica e sentimental e permanezan eternos na nosa mente pequenos detalles e momentos superfluos flotando sempre sobre nós.

A memoria é unha teima que sobrepasa as fronteiras do parodiable no caso dalgúns escritores coma Nabokov, ao que venero pero pola súa artesanía e humor depravado, ou Proust, ao que confeso que non lin. Tamén anda por aí o director chinés Wong Kar Wai, ídolo gafapasta, que declara nunha entrevista: "O presente é inxusto porque un non pode competir coa memoria ou a imaxinación. Amamos o que non temos e non temos o que amamos. Neste mundo o final convértese en principio."

Cousas pasan (cun epílogo sobre ortografía)

2006-05-14T11:30:00.000+02:00

Cousas pasan (adicado aos que lles interesa cotillear sobre a miña vida ou a personaxes como a Mona que desfrutan recriminándome a miña falta de pudor) :

Convertinme no único traballador da institución na que traballo, emocioneime vendo como Gio acababa coas esperanzas do Celta de ir a Champions e, xa de paso, gañaba a liga; fun ao concerto dunha anglo-marroquina que movía ben o bandullo e (ATENCIÓN: políticamente incorrecto) os peitos rodeado de gafapastas calvorotas calados coma tumbas mentres o meu acompañante deixaba os intestinos en Capitol; entrei nunha festa de anarquistas sen pagar e non me atrevín a comer o seu queique polos ingredientes que puidese levar; cometín varias neglixencias no meu traballo; afeiteime, tiven un problema cun curmán esquizofrénico; a miña irmá veu a visitarme dende Alemaña, foi unha oportunidade única para pasear do brazo cunha rubia guapísima; descubrín que toda unha promoción de xornalismo comparte unha obsesión comigo; volvín a achegarme á que sería a miña esposa ideal na mesma discoteca á mesma hora (as 6 e media) e volveu a pasar de min; nunha acción paralela, o meu axente comercial (Leo Messi) negocia para que uns tratantes lugueses cumpran co asinado e me concedan a unha individua de 20 anos ben valorada polo meu axente; estiven cos meus compañeiros de piso nun botellón na casa dun antiguo futbolista da selección alemana sub-15 que debutou na UEFA co Hertha de Berlín, nesa casa vin coma unha persoa que disfruta vendo á xente vomitar (porque según el gústalle que a xente saque o que ten dentro) retiraba a pota do meu compañeiro de piso cunha culler da pileta; lin insistentemente o blog dunha persoa decepcionante en todos os sentidos e que cada vez me decepciona máis (¿E por que o fago?); leo os comics que El Duende me presta e disfrutei moito coa victoria do meu amigo Moisss; recuperei o contacto coa miña amija de Curtis-Cuenca gracias ao, bendito, messenger, falo por teléfone con Zenone; vivo unha segunda etapa leitora de Paul Auster; plantéxome aumentar os meus horizontes profesionais; vexo as mesmas persoas os venres e nos mesmos lugares; volvín ver a un anxo que traballou na fotocopiadora de Mazarelos e agora é camareira nun restaurante da Zona Vella; e, en definitiva, o tempo pasa.

Este post tamén serve para probar que non sei usar os puntos e comas.

Vexetais automatizados

2006-05-01T12:17:00.000+02:00

Vexo horrorizado na mesiña de noite do meu pai o libro A laranxa mecánica de Anthony Burgess. ¿Horrorizado? A todos nos gustou a película e o libro aínda que a maioría, inclúome, non o limos supoñemos que será tamén bo.

O meu horror vén de que o meu pai poda disfrutar ou consumir un producto cun argumento tan perverso. De feito lembro que hai moitos anos a miña nai contara que saíra escandalizada do cine. A distancia excesiva deforma aos obxectos. Un entra no camiño da madurez cando descobre que os seus pais e irmáns maiores son vulgares humanos con vicios, penalidades e defectos inconfesables. A túa familia e mellores amigos son coma os demais. Son coma ti en definitiva. A liga de irmáns maiores do mundo seguimos mantendo inconscientemente que as nosas irmás, a pesar de ter tres ou catro fillos, seguen sendo virxinais e puras e nunca se emborracharaon nin lle mentiron a papá e a mamá. Por outra a Unión de Mamás de Eurasia xamais aceptará que o seu fillo sexa ese cafre que se anda a meter en líos nas discotecas de malotes e tuneros.

Como sabedes son o home das anécdotas e non me resisto a contarvos que a Anthony Burgess diagnosticáronlle con trintaetantos unha enfermidade que o mataría coma moito en dous anos. Daquela era un autor de pouco éxito e comezou unha frenética carreira literaria para deixar un patrimonio á súa familia. Os anos pasaron e acabou morrendo... uns trinta anos despois e grazas a iso deu en ser un escritor de sona.

Por outra parte os vexetais automatizados sempre tiveron unha importancia importante na miña vida. No ano 1996 quedei de accesit nun premio e publicaron a miña ópera prima O grelo mecánico que podedes coller na Biblioteca Xeral. Se tivese aquí un exemplar poríavos o primeiro parágrafo. Desgraciadamente non é así. ¿Algún voluntario?

Na noite que antecede ao día dos traballadores

2006-05-01T00:23:00.000+02:00

Non hai día igual a outro. Aínda así teimamos en chamalos igual. Os 17 de maio sempre son 17 de maio e os 7 de xullo San Fermín. O tempo vai coma un río e os calendarios fixan as xornadas coma coios no medio do río. Recordo moi ben o día de hai xusto un ano. Tamén pasei todo o día so vendo a tele e acabei un libro (este ano Trama 22 o pasado ano un de Nicholson Baker. Volvín comer demasiado, nesta ocasión lasaña, a Real Sociedade volveu perder e tiven unha sensación (leve) de ter desperdiciado o tempo. Os acontecementos extraordinarios marcan os días en vermello no noso almanaque. Lembramos os fin de anos, os das festas patronais, o da nosa voda ou o da morte dun ser querido e comparamos un 25 de decembro coma outro coma un cego intenta comparar un cadro de Rubens cun de Miró. Non se pode, nin ten sentido.

A medianoite do 30 de abril do ano pasado será ben recordado por min pero xa é historia. Vendo todo o que pasou nos seguintes 365 días vivín por 10 anos. Advertiunos Einstein do relativo do universo.Pasaron tantas cousas, sobre todo boas,que as decepcións do pasado esmorecen e semellan ridículas. Hai un ano pasei unha noite moi feliz pero o máis importante son todas as que quedan por vir.

A volta do Messias

2006-04-27T13:40:00.000+02:00

Os grandes cracks son protagonistas nas grandes ocasións. Non é de estraña a volta de Leo Messi e a súa contracrónica etihílica e canalla do Barça-Milán. Toda vosa:

Estoy borrachísimo y quiero a las vascas. La champions acaba con mi salud.
Ayer perdí el móvil ,durante el partido bebí algo, poco, estaba nervioso, el Barça jugó fatal, ni siquiera, como otros culés decían, nos dio la oportuidad de celebrar un gol. Exigimos demasiado, yo me doy por satisfecho con el hecho de estar en la final. (Por cierto, mi compañera, la agente de desarrollo local, está flipando con lo borracho que estoy y la verdad es que está buena, si no fuera tan maja, y no tuviera las tetas grandes, como a mí no me gustan, en vez de escribir esto, le estaba entrando.

De todos modos, creo que vendrá una nueva psicóloga y está buena, aunque a decir verdad, últimamente no ligo nada. Acabo de coger el teléfono con mi profesionalidad habitual “Centro Empresarial da Construcción, acertando a decir, buenos días, porque todavía diferencio entre el día y la noche.) Ayer el partido me pareció horrible, se trataba de una semifinal de Champions, pero fue un partido bastante malo, de hecho, no sé si es por la borrachera, o por la tensión con la que lo viví, que casi no lo recuerdo. Esperad un momento, que me voy a aclarar la voz porque acaba de llegar la secretaria.... Le digo que llamó Gabriel de Castro Parga, sí, efectivamente, algún trabajador del padre de Antón y sigo...

Estoy borrachísimo y jodidísimo porque he perdido mi puto móvil, hoy al levantarme sin un duro de los 32 con los que salí, por cierto, únicamente encontré sobre la mesa el frontal y la batería de mi móvil, falta el resto. Adiós a mis números de fulanillas. Como todavía estoy borracho, no me importa excesivamente, pero esta noche seré un ser destrozado.

Bueno, pero quiero a las vascas, o bueno, mejor dicho a las leonesas. Ayer después del partido celebré la victoria con una copa de mi amigo Jack, porque en el banco han contratado a nuevos trabajadores, y sin que me explique aún porqué, son del Barça y muy pervertidos, pero mucho, demasiado, incluso a asustan a alguien como yo que con estas crónicas desvelo todas mis intimidades.

Supongo que muchos, o pocos, únicamente los que han seguido leyendo hasta este párrafo, estaréis ansiosos por saber porque quiero a las vascas, bueno, pues tendréis que seguir aguardando (sigo borrachísimo, aunque ya sabéis que opino que beber no es ninguna virtud, me dan pinchazos en el hígado, pero estaremos en París). Mi compañera Raquel, comprendiendo mi estado, no me habla, y la entiendo. Bien, del partido, qué queréis que os diga, pues que me tiemblan las manos de frías que las tengo, y que el Gaúcho jugó nefastamente. Fue uno de los peores partidos del Barça de la temporada. Eto’o estuvo desaparecido, aunque cumplió marcando a Cafú cuando Ancelotti decidió introducirlo en el segundo tiempo. Deco tampoco brilló, intentó hacer algún taconazo, algún destello, pero no le salió y perdió algún balón que casi nos cuesta la Champions. Lo mejor, que ni Márquez ni Puyol fueron amonestados y estarán para defender a Henry, que, por cierto, es atractivo, no voy a negarlo. De hecho, si os fijáis, como yo hago, ni siquiera...

Perdonad, me han dado trabajo. Me acaba de encargar la hijaputa de la secretaria que escriba una carta a inspección de trabajo en A Coruña. En realidad no sabe ni adónde me ha mandado dirigirme y yo tampoco me voy a preocupar en exceso como comprenderéis. Lo único que voy a hacer es escribir decorosamente cinco minutos y seguir con mi crónica para mi deleite y vuestro disfrute, incluso voy a simultanear mi crónica con frases como “O Centro.Empresarial da Construcción ante as continuas solicitudes...”

Hoy debería estar avergonzado. Ayer me pillé una de esas borracheras que, de cuando en cuando, no dejan recuerdos, hacen que te olvides de quién eres y de que vives en Ribeira e, insisto, del horrible partido del Barça.

Sería a eso de la una y media de la mañana cuando mi móvil desapareció, mientras hablaba con una vasca, del alavés, con cierto aspecto de Laura Pausini. (bueno, ya sé que Laura Pausini ni sabe cantar ni está buena, pero en Ribeira es lo que hay) a la que le parecía un yogurín. Puestos a enumerar sus virtudes diremos que rondaba los treinta, más bien los cuarenta años,que tenía los cabellos negros y que era muy morena de piel y que me abandonó por un ribeirense bastante chungo que seguramente tendría más dinero que yo. Poco después me puse a hablar con una de sus amigas, una leonesa, que sereno diría que no estaba nada buena, pero que en mi estado de -calculo 2 de la mañana- resultaba aceptable y era veterinaria, como Pepe, Nadador, también con sus treinta y bastantes... Se debió asustar, porque yo, impresentable como soy, le pasé unas cuantas veces la mano por la espalda y me declaré del modo más prosaico que sé para no asustarla. Ella se reía, no sé estipular su grado de borrachera, porque el mío era abundante... Lo que no olvido es que charlamos bastante tiempo y no de Messi precisamente. Debí proferirle alguno de mis improperios habituales y filosofías mundanas, porque el caso es que se alejó diciéndome repetidas veces que se iba. (Sinceramente, no creo que quisiera llevarme a su casa, y si lo quería yo no lo entendí.) Continué con mi noche con otra de sus amigas, ésta si que no resultaba nada atractiva, y me entraba descaradamente, igual que a los seis borrachos del Aloha, un
bareto underground de Ribeira en el que el propietario es del Barça y comercial de Telebanza, viva la versatilidad!

He aquí la carta:
“O Centro Empresarial da Construcción do Barbanza (CECB) ponse en contacto con vostedes para solicitarlles formularios orixinais de inspección de traballo co fin de poder remitir denuncias, xa que son moitos os asociados que se dirixen ó CECB para comunicar prácticas construtivas que non cumpren coa legalidade vixente”.

Eso es lo que tendré que hacer en toda la mañana, así que ahora a seguir con mi carta en mi maqueta de Quark. El texto luego lo copiaré a hotmail y será vuestro.

Esperad, a ver dónde me quedé (joder, perdí el móvil, pero os quiero a todos y a todas de los que ahora ya no tengo el número).

Ah, vale, me quedé en el Aloha con esa mujer que me entraba igual que al resto del bar. Del Aloha no fui a ningún otro lado más que a mi cama. (Miro el reloj, hostias, guay, ya son las 12 una hora y media y me pongo a sobar).

A ver, el Barça, hoy ni siquiera leí en El País la crónica de Ramón Besa, la tengo abierta y oculta en mi barra de herramientas, pero todavía no le eché un ojo. Esperad, la leo y luego completo mi crónica poco futbolística.... Ay, estaremos en París.

Acabo de leerla, Ramón Besa hace un elogio entusiasta de Inieste y del Barça resultadista. Iniesta sigue pareciéndome una chica guapa que sigue sin creèrselo, aunque se lo cree algo más que antes, algo así como la vasca, aunque Iniesta es mejor futbolista que guapa es la vasca. Habla de Ronaldinho que ayer no apareció, lo que hizo el Gaúcho podía haberlo hecho yo, un par de toques pisar el balón un par de veces, todo muy terrenal... El partido y el postpartido de ayer mejor olvidarlo, lo importante es que estamos en París y que celebraré el martes 16 que jugamos la final y el miércoles ya se verá si la ganamos, aunque jugando con el equipo A, y no de Aníbal, si no el de Valdés (no hay otro), Oleguer, Márquez, Puyol (qué grandes, repito, ninguno de los dos vio tarjeta, y creo que fueron los mejores) Gio, Edmilson, Xavi (si coge ritmo, yo lo pondría, porque es el mejor en el centro del campo, ayer Deco debió jugar borrachísimo porque fue un desastre), Deco, Messi, el Gaúcho y Eto’o. Ellos no pueden perder con el Arsenal, aunque ya no importa, mi deseo era que jugase todos los partidos de Champions y los jugarán. No digo que jugásemos, jugarán, pero si ganan, como sucede en estos casos, ganaremos. Menos mal que sólo queda un partido de Champions, sólo una borrachera más. De hecho, desde el día de Stamford Bridge no volví a estar borracho. Algún día volveré a ver a la vasca y a su amiga leonesa, pero no importa porque todos y todas me gustáis más que ellas y de vosotros (no quiero parecer Ibarretxe. Asi que no diré vosotras, conocéis bastante el género neutro latino que en castellano fue asimilado por el masculino) me gustáis más.

Visca el Barça. Estamos en París.

Os quiero a todos. Se agradece que enviéis el móvil, porque dudo bastante que recupere mi móvil y tarjeta. Joder, justo el martes había soñado que ya llevaba bastante sin perder el móvil, Puto Barça, me cago en él. Ya empiezo a estar menos borracho y el dolor de perder el móvil hiere.

Rebumbio de actualidade

2006-04-23T15:08:00.000+02:00

Onte ocorréronseme un par de temas para desenvolver ao longo da semana pero deiteime no sofá a ver informativos, ese mal hábito, e non podo resistirme a ofrecervos a miña mirada estrábica sobre o mundo tales días coma hoxe:

Información Internacional: En Catalunya celebran o San Jordi. Contábanos unha catalana que a clase política estaba varios chanzos por debaixo da cidadanía. Foille difícil convencer a un indiviudo testán coma min de que as sociedades democráticas non teñen os políticos que a poboación merece. Sen dar de todo o meu brazoa torcer quédome coa solución de compromio seguinte: hai veces que hai individuos ou xeracións que cambian o curso da historia. ¿Quen nos di que os tripartistas cataláns e Mas non mudarán o durante moitos anos motor económico, social e cultural de España? ¿Ficaremos todos de brazos cruzados mentres a internacional madrileñista ocupa este papel? Sen embargo un pobo que regala na súa festa libros e rosa ten sempre unha esperanza e unha resposta forte e decidida aos retos do futuro. (En Madrid as bibliotecas abren durante 24 horas con espectáculos para atraer a xente e aquí imos poñer poemas nas bolsas do pan)

Información local: O problema pode vir dado porque non existe unha verdadeira festa nacional galega. Existe o 25 de xullo, pero claro é, no peor dos casos, a festa dos do Bloque e no mellor as do apóstolo. Para a inmensa maioría dos cataláns a comunidade autónoma é nación, para Rilke era a súa infancia e para o galego a parroquia é nación. Pois ben, supoño que terei que cantar o himno (Noia, país de alegría dos Tamara)porque onte foi a festa de San Marcos. Esquecinme por completo. Non puiden ir comprar cabalo nin equino, tampouco gozar das atraccións de feira que detesto, nin compartir locais de hostelería ateigados de morea e media de descoñecidos, nin comer con tódolos amigos soeces dos meus pais (o amigo exhibcionista incluído). Non se vos escapará que ando desolado. O que máis me amolou foi que esta data coincide co aniversario da miña irmá e que non lle mandei correo electrónico nin a chamei por teléfono. Este blog débelle bastante a Tare e ela mesma comezou coa súa propia bitácora dixital da que non darei o enderezo para que os libidinosos non vos recreedes coa súa teutónica beleza.

Información tecnolóxica: Ao rego do anterior, o meu irmán, que naceu hai 13 anos, fala coma un mariñeiro de 50 e compórtase coma un trasno de 8, anda a chatear polo messenger cunha foto dun coche tuneado. Por se a desgraza non fora xa suficentemente devastadora anda a chatear con todos os amigos da miña irmá e con parientes lonxanos. Non contento con iso dalle ao meu enderezo a todo aquel que o queira. O outro día andívome inquirindo, con vehemencia, sobre se eu teño amigos con messenger así que xa sabedes: portádesvos comigo ou teredes que falar durante horas con Manuel de Carreira sobre fútbol a través de Internet.

Información deportiva ( Aquí , esta parte vaite aburrir podes saltala): Alonso di que el ao seu equipo non lle debe nada. ¿Cambiará el mesmo as rodas no próximo Gran Premio? ¿Que opinará entón Raikonen do seu equipo cando ten un coche que rompe con cada curva? ¿O xen que determina que sexas un individuo arrogante, desprezable, ignorante, estúpido e maleducado e o mesmo que determina que sexas piloto de carreiras?
O Porto gañou a liga lusa. ¿Constitúe un novo éxito do Eixo Atlántico e polo tanto do goberno galego e polo tanto de Emilio Pérez Touriño? O Chelsea foi eliminado polo Liverpool. ¿Equivocouse Mourinho, debía ter probado fortuna no equipo Renault?

Información de cultura e sociedade: O breve e autobiográfico A salto de mata de Paul Auster reencontroume con este recomendable (e segundo con quen fales sobre ou infravalorado) escritor e atopei puntos de conexión coa miña posición actual do meu cronograma vital. Un amigo meu séntese culpable polas miñas visitas ao furacán. Non somos fatalistas e cremos no libre albedrío así que Elric tranquilo que só é unha fase e deixa de tomar o indie español coma unha referencia filosófica persoal. Ademais no tugurio coincido con directores de cine botando unha soneca.

En sociedade un amigo bolseiro confesoume que as rapazas de segundo de carreira (hai catro anos que rematamos) parécenlle esplendorósamente fermosas. Canto máis tempo paso na facultade a beleza vai in crescendo polo que conclúo que estamos a facernos vellos e el máis calvo e eu máis gordo.Por outra as mulleres dos locais de última hora de Compostela tamén gañan en atractivo nas últimas pasadas. Non descartedes que nun futuro inmediato me convirta nun poeta costumista do encanto femenino en ambientes sombríos e con música dos anos 80.

No apartado de espectáculos asistín a un concerto do grupo local Os Homens (se non se escribe así pido desculpas). A súa técnica musical paréceme moi digna para un grupo novel e galego polo que só lles pido que quiten as camisetas a raias para que a xente non os confundan con Franz Ferdinand.

Anuncios por palabras:

Preciso test psicotécnicos e un ventríluoco inglés para superar as probas do ICEX que arestora se presentan coma unha das solucións máis ilusionantes para o meu futuro.

Alquilo a miña proverbial capacidade de escoitar neuras alleas e compartir problemas con calquera amiga ou amigo aburrid@ ou falto dunha man amiga. Fagoo polo caldo, literalmente, por préstamo en productos culturais, por un intercambio de neuras (aínda que as miñas remitiron dende que deixou de chover), unha velada divertida ou un pouco cariño.

Cambio parte da miña indeferencia ante o traballo, a cultura non popular, as festas de Noia e o material de oficina por un par de comentarios pola vosa banda para que este blog non se convirta na fábrico de aburrimento definitiva despois de Pedro Ruíz, ese xenio incomprendido.

(PD: Observaríades que hai unha serie de fotos acompañando a este post. Pensei que ao mellor o post podía facerse moi longo e decidín engadir estampas agradables. -O meu xefe dixo unha vez "Ninguén pode loitar contra o poder da imaxe"-Así que metín unha de Ribadeo, vila preciosa que non coñezo como debería, outra de Orlando Bloom, Alicia Keys e ese último fulano é o cantante de Def Con Dos que incluín por deferencia coa miña amiga a Mona. Para que digas que non me acordo de ti.(

Temas perdidos

2006-04-21T17:20:00.000+02:00

Nun momento dado as follas con ideas para posibles relatos e demais proxectos literarios ateigaron libretas recicladas cheas de flecos de papel. Os miolos bulían a argallar ideas que case nunca chegaban a papel e unha vez alí case mellor que non tivesen chegado.

Cheguei a ter máis de 300 argumentos para relatos, novelas, obras de teatro que agora alá van... Moitas delas despois dun imperceptible pero innegable proceso de madurez non superarían a corte. Supoño que as imprescindibles de verdade fan boa a lei de Darwin superaron o corte e aínda as recordo e espero que nalgún intre pasen a ser parte dunha obra literaria.

Ata hai pouco co blog pasábame igual. Ao día ocorríanseme 3 ou 4 argumentos para non dicir nada e algún, coma espermetazoide que fecunda a un óvulo, chegaba extásico á súa meta. Moitos dos temas dos que me esquezo ao longo do día son coma fillos pródigos e algúns dáselles por volver pero a maioría non. Un non pode deixar de sentir impotencia como pai.

As miñas demoras e os meus descoidos á hora de actualizar este blog fanme plantexar se xa agotei todos os temas e debería introducir outros menos persoais e máis creativos ou cambiar de formato. Sobre os temas que ao final non se explotan co tempo tendo a consideralos coma carne de canón. De cada 10 ideas unha sae adiante e, con sorte, unha desas 10 boas irá para adiante. Sacrificios necesarios.Sen embargo cada tema esquencido é unha pena máis no zurrón.

Escritores independistas en linguas minorizadas

2006-04-15T16:17:00.000+02:00

Desculpade se estas liñas son máis chafalleiras do habitual pero a semana de paixón etihílica-internacional á que o compañeiro Zenone someteu aos seus amigos indíxenas nestes santos días deixou o meu cerebro nun estado máis destartalado do habitual.

En informática trabállase con backups, copias de seguridade da información, e no meu cráneo quedou un tema para este blog no que sempre nos preocupamos polas linguas minorizadas do estado e a súa literatura. Un novo valor da literatura catalá logrou vender 7.000 exemplares do seu primeiro libro en catalán na súa primeira semana nos andeis das librarías. Aínda que habitualmente este escritor traballa a poesía a autobiografía deste simpatizante do movemento okupa e declarado independentista catalán. Trátase de Oleguer Presas, central do F.C. Barcelona e compañeiro de vestiario de Ronaldinho e Eto´o.

Camí d'Ítaca, escrita a medias con Roc Casagran, ademais de abordar cuestións persoais como a experiencia coa anorexia do xogador ou os seus sentimentos ao gañar a pasada liga deixa clara as opinións políticas pouco complacientes deste polémico, para os xornalistas madrileños, xogador.

Os que agarden un ataque a Oleguer por aproveitarse da súa fama para vender libros equivócanse. Igual que os que pensen que o vou reprender ou defender polas súas ideas políticas. A min este rapaz caeme bastante ben de sempre. Quizais polo súa semellanza inexplicable con Giovanni Van Bronckhorst nalgúns planos das restransmisións ou pola súa seriedade sobre o terreo de xogo. Non, este post non vai diso.

Vai de que moitos popes da literatura galega con ideas similares ou diferentes ás de Oleguer e unha calidade literaria boa,regular ou mala nunca acadarán estas cifras das vendas. E a maioría dos escritores galegos soñarán con acadar as vendas do libro cando remate a súa longa vida. Vai de que non hai mercado e non hai mercado porque non hai interese e pode que non haxa interese por cuestións políticas, educativas, artísticas, biolóxicas, patafísicas ou económicas pero escribir algo en galego é sinónimo moitas veces o máis semellante a escribir un diario persoal. Un blog sen comentarios. Ánimo e noraboa Oleguer, algún día eu serei un escritor bestseller en lingua minorizada coma ti.

Semanas santas

2006-04-11T16:55:00.000+02:00

Á igrexa católica italiana parécelle fatal que poñan o venres o clásico futbolístico Milán-Inter o Venres Santo. Se eu crese que por deixar de misa iría ao inferno non tería dúbidas das miñas prioridades. Atrévome a apuntar a que o malestar no clero vén pola imposibilidade de que estes podan ver o derby. Se fose o sábado seguro que non porían problema. ¿Pasou algo o sábado da Semana Santa do 33?

O outro día estaba nunha sidrería da zona vella de Santiago e cando quixemos saír do local un grupo de encarapuchados, algúns deles descalzos e con trompetas, obstaculizáronos o paso co seu tétrico paso. Había nenos, homes e vellos. Mulleres non, supoño. Ata aí poderiamos chegar. E a banda municipal tamén por aí. Polo menos non se lles deu por fustigarse con látegos e mancharnos a roupa con sangue.

Ao perder de vista a procesión vimos unha igrexa coas portas de par en par. A rúa é coñecida por acoller un bar de última hora das noites compostelás cerca de San Martiño Pinario. Unha rapaza que formaba parte do grupo sinalou que as igrexas gardan un cheiro moi particular. "Como o dos hospitais", tería respostado de ser máis enxeñoso.

En plena época de celebracións os gardiáns da espiritualidade síntense cun gran pertrecho moral e atacan a decisión de Cabezas, alcalde de Ourense, de casar ao seu compañeiro e amigo o concelleiro Araúxo co seu mozo na presenza de Núñez Feijoo, Baltar e Baltarito. Cabezas, que coma senador votou en contra da lei do matrimonio homosexual, di non atopar ningunha contradicción entre votar en contra desa lei e casar a un amigo e Feijoo di que hai que respectar á igrexa e aos homosexuais. ¿Alguén comprobou que Ionesco e Breton seguen na súa tumba?

A Semana Santa era unha das miñas vacacións favoritas na miña etapa estudiantil porque facía bo tempo, non demasiada calor e podías ver Espartaco. Desde hai anos para min, como para a maioría dos españois, perdeu o seu sentido relixioso. Aínda así creo que a sociedade foi moi respectuosa cos que foron da man dos ilexítimos gobernantes de España durante 40 anos. Incluso Canal+ cesaba nas súas pornográficas emisións o Venres Santo. Sen embargo os bispos falan dun pansexualismo que o invade todo. Se isto é certo só cabe unha pregunta: ¿Onde hai que apuntarse?

Falsos estadounidenses, falsos canadianos, falsas nacionalidades

2006-04-05T17:46:00.000+02:00

Son un home que se deixa sorprender. Por iso non vos collerá desprevidos o meu estupor cando descobrín que Pamela Anderson é de Canadá. E non só ela senón tamén o icono das comedias reaganistas dos 80 Michael J. Fox, o Blues Brother Dan Aikroyd, o Charles Chaplin do humor groso Leslie Nielsen, o defunto John Candy, o preferiblemente defunto Jim Carrey e un grande coma Donald Sutherland.

Unha pregunta flotando sobre as vosas cabezas:¿E que?. A miña resposta: Non sei. Dámoslle tanta a importancia aquí a ser dunha parroquia ou doutra que tiramos bombas de palenque cando nos escindimos dun concello opresor e celebramos con paixón as derrotas do equipo de furbor da cidade veciña. Sen embargo dende lonxe críamos que Donald Sutherland exercía de americano exemplar coma George W. Bush ou Bruce Springsteen e resulta que non, que provén dun país con seguridade social e con control de armas.

Se un chino dinos que é xaponés danos bastante igual porque seguiremos coa teima de preguntarlle pola muralla china ou pedirlle uns rollos de primavera. A estes cidadáns do mundo parécelles ofensiva a confusión. Entre outras cousas polas atrocidades niponas ben comparables ás dos nazis por Europa diante. Nunca tiven a confirmación oriental desta teoría/tontería pero ¿Un sueco e un portugués son indistinguibles para un chino? (Salvo en aspectos obviios como poden ser a altura ou o cor da tez..) ¿Os rostros resúltanlle indistinguibles?

¿Traerá o comercio mundial por internet a igualdade dos pobos? Por unha parte parece que si, pero pola outra parece que tamén se tende a personalizalo todo, co que o concepto patria-raza-comunidade-grupodecatequese perde o seu sentido co bo e malo que conleva, e caemos nun mundo onde non se trata de que todos estemos contentos senón de que ningúen se enfade. Disimulemos que o outro é diferente, obviémolo para non meternos en problemas na contra de recoñecer o positivo do asunto.

E falando dos falsos norteamericanos: En varias ocasións se suscitou na miña presenza o debate de se Camilo José Cela, poñamos por caso, era un escritor galego ou non. Para min é un escritor galego que escribe en español. Igual que Kafka escribía en Alemán na República Checa. Sen embargo a poucos oín repudiar a Don Ramón María Del Valle-Inclán (estou de pé mentres escribo esta liña, xa sento).

Por outra... Son os inmigrantes que saíron con 5 anos de Galicia para Venezuela e que agora teñen 70 anos galegos? E independientemente da vosa resposta... ¿É tamén galego un vallisoletano que pase 20 anos en Laracha ou non? ¿Onde repousa o segredo da galeguidade? ¿Está isto inzado de canadianos?

Aínda que non é santo da miña devoción vén ao caso unha cita de O´Rivas: Ser galego é unha das cousas máis fáciles de ser no mundo.

A mirada doutro

2006-04-03T21:45:00.000+02:00

Ademais de ser unha horrible novela merecedora do premio con maior dotación económica de España e dunha película non menos horripilante a mirada estraña é a que permite que nos poñamos na pel dos demais. Empatía. Os que carecen desta cualidade son sociópatas ou funcionarios da secretaría de defensa estadounidense.

O meu case famoso profesor de inglés púxonos unha serie de televisión dos 70 protagonizada polo Monty Python John Cleese que xira ao redor da vida dun hotel de provincias. Neste hotel traballa un camareiro español chamado Manuel que, aínda que Cleese di que é de Barcelona, parece o típico pobre home provinte de Andalucía e de Galicia cunha man diante e outra detrás. A maior parte das bromas en torno a esta personaxe xiran ao redor do seu descoñecemento do idioma e o trato que Cleese, un clasista británico da máis rancia alcurnia, dá a este camareiro. Próximo ao dun can.

Cando nos albores de Canal + os programadores quixeron emitir esta serie, unha das máis exitosas da historia da BBC, disfrazaron na dobraxe a orixe de Manuel cambíandoo de español e a italiano. Ao enterarse algún deputado despistado do asunto montou a polémica da serie e finalmente non foi emitida en España.

Mentres a víamos ríamos das burlas sobre Manuel. É unha pedra angular do humor a xoldra sobre o inferior, o ignorante, o que non sabe porque fainos sentir confortables coa nosa suposta superioridade. Eu ríame sen deixar de pensar que realmente me estaba a rir de min e dos que sacaron en boa medida a Galicia a diante nos 60 e 70.

A nosa reacción denota a superación dalgúns fantasmas. Deixamos de ser dos que van para ser dos que se rin, como o grupo Risa da Cope, dos inmigrantes. Ou iso nos di a teoría oficial porque a xuventude da Costa da Morte está en Canarias e aquí teóricamente hai traballo para todos. Ou hai seis meses non había ningún problema de relevancia... Cando non teñamos motivos para rirnos das nosas miserias poderémonos ofender polo sufrimento de Manuel. Entrementres, sentido do humor.

Yo no me llamo Javier (máis egocentrismo)

2006-03-31T13:40:00.000+02:00

Pedinlle ao meu xefe o contrato que me une co meu sacrosanto traballo e descubrín que todos os datos eran correctos salvo un: o nome. Non me chamo Xan. Tampouco o cambiei por galleguismo do castelán Juan, o vasco Jon ou o catalán Joan. E que a xente mo chame asúmoo coma unha desgraza máis. O que xa me parece que supera os límites da realidade e que nun contrato apareza o meu nome mal.

Esta situación recórdame a unha obra maestra da poesía contemporánea. Na canción Yo no me llamo Javier (Joder) Pablo Carbonell solta todo o seu talento lírico e constrúe unha de tantas obras maestras que nos legaron Toreros Muertos. Síntome identificado non pola impotencia ou por como din un amigo meu de que é unha canción sobre a perda de intedidade nun mundo en constante cambio e sen referentes fortes (que tamén). Identifícome porque é a historia do meu nome. Déixovos con ela:

No nena tu te equivocas
yo no te conoci en la playa
No nos fuimos juntos a comer paella
y nunca pasaste una noche en mi hotel.

No soy el primo
de Cha de Pechiá
No tengo un Pachí
en la puerta
No te has bañado conmigo
en la piscina de mi chalet

Yo no me llamo Javier (4 veces)

CORO:
Deja ya de joder
yo no me llamo Javier
sueltame mujer
Yo no me llamo Javier
Yo no me llamo Javier
Yo no me llamo, Javier...ah ah ah...

Hola como estas?
Qué niño tan bonito
Cómo? Que es mío?
Que yo soy el padre?
Pero esto como va a ser
si yo soy impotente?
yo no me llamo Javier
No te quiero volver

CORO...

Parecidos razonables

2006-03-30T19:16:00.000+02:00

Disque me parezo a este tipo de enbaixo (un dos protagonistas de Los Hombres de Paco). Esta crenza provocou unha grave crise na convivencia do meu santo fogar.

Aproveito para poñer unha galería de parecidos. Opinade os que me coñecedes físicamente cal vos parece o máis cercano.

Walter Samuel, xogador do Inter de Milán

Javier Bardem, non é para botarme flores a min paréceme feo

Ricardo Darín, acábome de enterar que unha amiga dunha amiga dicíao

Unha web que busca parecidos sacoume como primeiro resultado a André Agassi

O parecido máis evidente pode ser co meu pai, como non teño imaxes del aquí a el compárano con este personaxe

Outro parecido inquedante é co bloggeiro Sao Tome. Tampouco teño foto pero din que se parece ao cantante de Turbo Negro

E despois estou ata o gorro de que me parezo a un grecorromano

Dito o cal facede a vosa achega e solucionade a miña disputa.

Os consellos do psicólogo

2006-03-27T17:38:00.000+02:00

O meu psicólogo dixo: "para superar o teu problema debes facer unha actividade que che distraia que impida ao problema apoderarte de todo o teu tempo vital". E a continuación "por qué non fas un proxecto que che motive, un libro ou un guión."

Debería falar sobre o psicólogo antes para que contextualicedes xa que seguro que a maioría de vós nin sequera credes neles. É barato, polo menos o suficientemente barato, e aínda que acaba de saír do forno da universidade ten a intelixencia e sensibilidade como para ser un excelente profesional. Ademais témonos cariño mutuo xa que poucas persoas se tiran sobre min ás tres da mañá para falar sobre tortillas e viven para contalo. Forma parte do triunvirato que me dá un fogar cálido, divertido e solidario e me pon as cousas fáciles e confortables. Son parte indispensable da miña alegría de vivir. (Tranquilo Blond xa falarei outro día de ti)

E bueno, está un pouco tolo. Pero coma todos os xenios e todos os que queiran curar a tolería. Así que seguramente lle faga caso. Ou iso ou xogar ós videoxogos ou facer exercicio físico. A cuestión é facer algo de nós, ¿non?